Σαν κάρβουνο αναμμένο

της Λουκίας Πέτρου

«…Το να κρατάς θυμό είναι σαν να αρπάζεις ένα αναμμένο κάρβουνο για να το πετάξεις σε κάποιον. Αυτός που καίγεται είσαι εσύ…», Κομφούκιος

Έτσι μοιάζει ο θυμός που κρατάς. Σαν κάρβουνο… Καυτό. Μπορείς να κρατήσεις καυτό κάρβουνο στα χέρια; Τότε γιατί κρατάς το θυμό σου;
Η διαχείριση του θυμού, αφορά αρχικά εσένα κι όχι τους γύρω σου. Μάθε να χαλιναγωγείς το θυμό σου για σένα. Για τον εαυτό σου. Μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε αναγκάσει να δείξεις εκείνη την πλευρά σου, που δεν θα ήθελες κανένας να δει. Ίσως, ούτε κι εσύ. Που φανερώνει αδυναμία, αλλά και ανεξέλεγκτη δύναμη. Που φανερώνει αυτά, που ήθελες και ίσως έπρεπε να μείνουν θαμμένα και κρυμμένα από όλους.

Άλλωστε, οι πιο μεγάλες αλήθειες ειπώθηκαν από θυμωμένους ανθρώπους. Εξοργισμένους. Ίσως αγανακτισμένους. Γιατί ο θυμός, δεν αφήνει περιθώρια. Θέλει να ξεσπάσει. Να βρει τον τρόπο να βγει και να σαρώσει τα πάντα. Επιδιώκοντας τη δικαίωση κι άλλοτε την τελική νίκη. Άλλοτε από ανάγκη και αγανάκτηση κι άλλοτε από εγωϊσμό, από πάθος, από οργή. Άλλωστε αυτό δε σημαίνει θυμός; Η οργή, το μένος. Ή μήπως δεν ήταν πάντα έτσι;

Η λέξη «θυμός» στα αρχαία ελληνικά είχε περισσότερες της μίας, σημασίες. Ψυχή, ανάσα, νόηση, διάθεση, θάρρος, τόλμη, βούληση, πάθος, αλλά και μένος, οργή. Όλα εκείνα που δηλώνουν τις ξεχωριστές συναισθηματικές αποχρώσεις της προσωπικότητας μας. Του χαρακτήρα μας. Και ειδικότερα της ψυχής μας.

Στο πέρασμα του χρόνου, η λέξη ταυτίστηκε με την οργή. Περιορίστηκε στο να εκφράζει μόνο μία πλευρά μας. Γι΄αυτό και σταδιακά δαιμονοποιήθηκε και η βαθύτερη έννοια, που κρύβει μέσα της ξεχάστηκε. Απομονώθηκε, αδιαφορώντας για τη σημασία της και την αξία της. Για τις δυνατότητες της. Και τελικά απογυμνώθηκε.
Μα η φωτιά καίει μέσα στον καθένα μας, αδιαφορώντας για τις λέξεις που επιλέγουμε να της δώσουμε. Κι έτσι κάποιοι την ονομάζουν θάρρος, άλλοι τόλμη, βούληση και κάποιοι πάθος. Αλλά και οργή, θυμός.

Θέλω η φωτιά να καίει μέσα μου. Όχι στο χέρι μου. Να μου δίνει τη δύναμη να κινήσω, να νιώσω, να καταλάβω, να τολμήσω, να βουτήξω, να παθιαστώ. Κι ας θυμώνω, ας οργίζομαι. Το αφήνω να γίνεται η αρχή των αλλαγών μου, αλλά και η δύναμη να συνεχίσω αυτό που ξεκίνησα. Μετατρέπω το μένος σε θυμό, το θυμό σε ορμή κι αυτή σε θάρρος και τελικά σε αλλαγή. Δε θέλω να ακολουθώ την αντίθετη σειρά. Δε θέλω να αφήνω τη φωτιά να σιγοκαίει μέσα σε ένα κάρβουνο και να με ορίζει. Θέλω ο θυμός μου, να μετατρέπει τη ζωή μου θετικά. Όχι να την καταστρέφει. Όχι να την αλλοιώνει. Να γίνεται το εφαλτήριο των αλλαγών μου κι όχι τροχοπέδη. Να γίνεται η ψυχή μέσα σε κάθε τι που δημιουργώ.

Κι ας αρχίζουν όλα από την αρχή.

Κι ας γκρεμίζονται τα παλιά και τα φθαρμένα.

Κι ας αλλάζουν όλα.

Κι ας αλλάζω κι εγώ μαζί μ΄αυτά…

Με τη φωτιά που καίει μέσα μου κι όχι με ένα κάρβουνο να καίει στο χέρι…

Tags: Λουκία Πέτρου, Σαν κάρβουνο αναμμένο

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

0 shares

See You In FB