Ο εγκαταλελειμμένος

του Αντώνη Πουλινάκη

Είμαι σαν μια τριανταφυλλιά που ξέμεινε από γη.
Που δε βρίσκει το χώμα που θα της δώσει γιατρειά.
Κι έτσι γυροφέρνει από βρύση σε βρύση ψάχνοντας έστω δυο στάλες νερού να δροσίσει την κάψα που νιώθει στο κορμί της.
Μοιάζω με έναν ερημίτη βράχο που σώμα για να ξεκουραστεί δεν έχει νιώσει πάνω του.
Που ποτέ του δεν άκουσε όμορφα ερωτικά λόγια ζευγαριού ξάστερες νύχτες του καλοκαιριού.
Τα κύματα το χτυπούν αλύπητα και το κορμί του λιώνουν.
Δεν είμαι τίποτα παρά ένα φθινοπωρινό αεράκι που βλέπει μπροστά του συνεχώς κλειστές πόρτες και παράθυρα αμπαρωμένα.
Όλοι το κάνουν πέρα ξέροντας ότι είναι ο προάγγελος του χειμώνα και του παγερού κρύου.
Δε ζητάω πολλά.
Μια γη να ξεκουράσω την καρδιά μου και να γίνω η γη για να ξεκουραστεί μία άλλη.
Μια πόρτα ανοιχτή ή έστω ένα δίφυλλο παράθυρο να περάσω μέσα αυτά που έχω να δώσω.

Tags: Αντώνης Πουλινάκης, Ο εγκαταλελειμμένος

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

0 shares

See You In FB