Καλώς ήρθες…

της Νίκης Χατζηευστρατίου

Και κυνηγάω το μαχαίρι μου…
Πάνω που κατάφερα να κλείσω λίγο τις πληγές μου.
Αναζητώ το μαχαίρι που με σκοτώνει και με λυτρώνει ταυτόχρονα.
Περίμενα να έχει εξαφανιστεί.
Δεν αφήνεις ποτέ ένα αποδεικτικό στοιχείο σε κοινή θέα.
Κοιτάς να το κρύψεις κάπου απόμερα.
Να μην έρθει ξανά στο φως.
Μην -τάχα- αποκαλυφθούν τα ένοχα μυστικά του.
Το λερωμένο παρελθόν.
Οι ερινύες που το συνοδεύουν.
Και προσποιείσαι ότι δεν υπήρξε ποτέ.

Το κρύβεις με την ελπίδα πως κάποτε το θύμα θα ξεχάσει.
Πως θα σταματήσει να αιμορραγεί.
Και ίσως σε συγχωρέσει για τον πόνο που προκάλεσες.
Φεύγεις για να ξεχάσεις.
Να ξεχάσει και αυτός.
Να ξεχάσει και το μαχαίρι, τις επιθυμίες του αυτουργού του.
Μα πες μου τότε γιατί…
Γιατί ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος;

Tags: Καλώς ήρθες..., Νίκη Χατζηευστρατίου

Related Posts

Νίκη Χατζηευστρατίου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

0 shares

See You In FB