Ανέμελο τέλος

της Μαρίας Κωνσταντινοπούλου 

Έρχεσαι και φεύγεις,
σαν τη μνήμη.
Πού βρίσκεις το κουράγιο για ταξίδια;
Καθηλωμένος στον καναπέ των αναμνήσεων,
αναπνέεις το παρελθόν.
Ταξιδεύει η φαντασία,
όχι η ζωή.
Δε βλέπει, δε ζει.
Είναι τυχερή.

Ανέμελο τέλος δίχως αρχή
μην ξεκινάς.

Tags: Ανέμελο τέλος, Μαρία Κωνσταντινοπούλου, Ποίηση

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

0 shares

See You In FB