Ζωή σε πανικό

της Αναστασίας Μιγδάνη

Σήκω επιτέλους από το κρεβάτι. Φτάνει, δε βαρέθηκες; Σάμπως αν μείνεις ξαπλωμένη εδώ όλη μέρα, θα αλλάξει κάτι; Η ζωή είναι εδώ και θα συνεχίσει να σε πνίγει με τα προβλήματά της. Το κρυφτό δεν πρόκειται να σε απαλλάξει από το άγχος. Τα ίδια θα σκέφτεσαι κοιτώντας το ταβάνι. Μη σου πω ότι το μυαλό σου θα βρει τον τρόπο να κάνει χειρότερα σενάρια προσπαθώντας να νικήσει την αδράνεια. Το ξέρω, είναι δύσκολο. Προσπαθείς να θυμηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά που ξύπνησες χαρούμενη και ευδιάθετη. Δυσκολεύεσαι, ε; Λογικό το βρίσκω. Πάει  καιρός από τότε που ήσουν ξέγνοιαστη. Προβλήματα υπήρχαν πάντα, αλλά σε μία άλλη εποχή είχες την δύναμη και την ικανότητα να τα λύσεις. Δε σε τρόμαζε τίποτα και κανείς. Είχες αρπάξει την ζωή από τα μαλλιά και την τραβολογούσες ανάλογα με τα κέφια σου. Δε σε τρόμαζαν ούτε οι λογαριασμοί, ούτε τα έξοδα. Δεν κοίταζες την οθόνη του τηλεφώνου όταν χτυπούσε για να αποφασίσεις αν θα το σηκώσεις ή όχι. Όλα ήταν απλά και όμορφα. Πάντα έτοιμη να ζήσεις την κάθε σου μέρα όπως ήθελες και επιθυμούσες. Τώρα θα μου πεις, θα μπορούσες να είχες κάνει την καβάντζα σου και να μην είχες φθάσει σε αυτό το σημείο. Κι έτσι να γινόταν, μέχρι πότε; Πάλι, θα έφτανε αυτή η στιγμή. Με λίγη καθυστέρηση, αλλά θα έφτανε. Δεν θα μπορούσες  να ξεφύγεις. Άσε, που δεν φανταζόσουν πως θα μπορούσες να ζήσεις τόσο άγριες καταστάσεις. Θα μου πεις, κανείς δεν το φανταζόταν. Για αυτό και η πτώση ήταν ανώμαλη και βίαιη. Έπεσες ξαφνικά, χωρίς να καταλάβεις πώς και τι. Κι αυτό που πονάει περισσότερο ήταν ότι δεν το διάλεξες, δεν έφταιξαν οι επιλογές σου. Άλλοι το αποφασίσανε. Ερήμην σου. Πώς γίνεται, ρε φίλε, να αποφασίζει άλλος για την ζωή σου χωρίς να σε ρωτήσει; Πώς γίνεται να χάνεις έτσι άδικα τα χρόνια σου χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις; Να προσπαθείς κάθε μέρα να βάλεις σε τάξη την ζωή σου, σκυμμένη πάνω από τηλέφωνα και αγγελίες. Μήπως καταφέρεις να κερδίσεις τον χαμένο χρόνο. Μάταια όμως. Βλέπεις είναι και η ηλικία που δυσκολεύει τα πράγματα. Γι’ αυτούς είσαι μεγάλη κι έτσι απλά σε πετάνε στον κάδο των αχρήστων.

Να το πάλι, η αναπνοή σου δυσκολεύεται να βγει. Βαριανασαίνεις προσπαθώντας να ξεφύγεις από την μέγγενη του πανικού. Αυτές οι γαμημένες σκέψεις φταίνε. Μαύρες σαν το σκοτάδι που σε τυλίγει καθημερινά. Σου είπα να σταματήσεις, αλλά δεν ακούς.

Να σταματήσω; Πώς; Τη ζωή μου πίσω θέλω. Για να μπορέσω και πάλι να καλωσορίζω την κάθε μου μέρα με χαμόγελο. Γιατί είναι όμορφη η ζωή, γαμώτο!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

22 shares

See You In FB