Υπόσχομαι πως θα τα καταφέρω!

της Μαρίας Στυλιανού

Φυσικά και μπορώ να τα καταφέρω! Μπορώ να κάνω χιλιάδες πράγματα, απλά εσύ, δεν το ‘χεις καταλάβει ακόμα. Ίσως να φοβάσαι να κοιτάξεις μέσα μου, να δεις τι πλούσιο υλικό κρύβω στους κόρφους μου, τι δύναμη ψυχής κρατάω σφικτά στην αγκαλιά μου. Μπορεί να σε τρομάζει κιόλας που σου λέω κατάμουτρα, πως ναι, μπορώ να κερδίσω χιλιάδες στοιχήματα, να βάλω τον πήχη πολύ ψηλά, να σκαρφαλώσω πάνω από εκατομμύρια εμπόδια, να παλέψω με ζηλόφθονα θηρία. Φυσικά και μπορώ! Τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει να φύγω από το στόχο μου, τίποτα δεν είναι ικανό να αποσπάσει την προσοχή μου, τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να αναθεωρήσω και να γυρίσω στη γωνία που εσύ σαν «φιλαράκι πιστό», σαν «συνεταιράκι αξιόπιστο», θα με προτιμούσες.

Ένα παιχνίδι μυαλού μπορεί να γίνει η αφετηρία, ώστε να σχεδιάσει ένα τεράστιο πλάνο και να τοποθετήσει στη μακέτα του, όλα εκείνα τα σημεία αναφοράς που επιβάλλεται να ανάβουν σαν φάροι φωτισμένοι, σαν στρατιώτες που φυλάνε με πάθος και ευλάβεια τη μάνα πατρίδα, σαν σωματοφύλακες που είναι έτοιμοι να δώσουν την ψυχή τους και που θα μπορούσαν να πέσουν ακόμα και στη φωτιά για να σε σώσουν, χωρίς φόβο και πάθος.

Όνειρα υποσχόμενα, ζωντανά και εγγυημένα. Ύλες που φτιάχτηκαν για να εκτοξευτούν και να χαϊδέψουν τον ουρανό σαν πυροτεχνήματα. Στόχοι που προσδιορίζουν το παρόν, αφυπνίζοντας το μέλλον. Σενάρια φτιαγμένα με τα φτερά που μου χάρισαν οι άγγελοι και οι μοίρες όταν με βάφτισαν, όταν με μύρωσαν και με ευλόγησαν δίνοντας μου το έναυσμα να διαπρέψω.

Θα τα καταφέρω μ’ ακούς; Πεισμώνω ενάντια στη ζωή και σ’ ένα κατεστημένο που πολλές φορές με γονάτισε, παλεύω γιατί είμαι μαχητής και σου αποδεικνύω πως τις μάχες μου τις κερδίζω, τις διεκδικώ και τις αφοπλίζω. Δε θα γίνω λιποτάκτης, δεν πρόκειται να το βάλω στα πόδια, δε με τρομάζουν οι δυσκολίες, άλλωστε έχω μάθει να ζω μ’ αυτές, να επιβιώνουμε παρέα, να κρατιόμαστε σφικτά από το χέρι και να αναρωτιόμαστε για το πού στην ευχή βρήκαμε τόση χημεία. Ακόμα κι όταν εγώ σηκώνομαι, εκείνες με θέλουν να πέφτω, μου κλέβουν το αλεξίπτωτο, μου κόβουν τα σχοινιά, μου αλλάζουν με πονηριά τον δείχτη της πυξίδας. Όμως εγώ κοιτάω ψηλά, σηκώνομαι με λεβεντιά, παίρνω βαθιές ανάσες, επαναπροσδιορίζω την αρχική μου πορεία, χαμογελώ ειρωνικά· και τους λέω:

«Βλέπεις; Δεν μπορείς να μου κλέψεις τον αέρα που αναπνέω, δεν μπορείς να με κάνεις να αλλάξω διαδρομή, δεν έχεις τη δύναμη να μου στερείς το ταξίδι στο όνειρο. Και ξέρεις γιατί; Γιατί τα όνειρα του κάθε ανθρώπου, είναι ευλογημένα, είναι αγγελικά φτιαγμένα κι έχουν μέσα αγάπη, πολλή αγάπη κι ό,τι έχει μέσα αγάπη, κανείς δεν μπορεί να το ακουμπήσει, να το κατασπαράξει, να το εξαφανίσει».

Εγώ, φιλαράκι μου καλό, υπόσχομαι να τα καταφέρω. Αν πιστέψεις τον εαυτό και στα όνειρά σου, σε διαβεβαιώνω πως κι εσύ μπορείς. Έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις και να διαπρέψεις, αρκεί να το πιστέψεις!

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB