Υπάρχει Θεός;

της Αναστασίας Μιγδάνη

Χιλιοειπωμένη ερώτηση. Η μόνιμη απορία του ανθρώπινου γένους από καταβολής κόσμου. Πολυσυζητημένο θέμα. Αναλύσεις επί αναλύσεων για την ύπαρξη του ή μη. Σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης. Είτε λέγεται ΧΡΙΣΤΟΣ, είτε ΜΩΑΜΕΘ, είτε ΒΟΥΔΑΣ. Δεν έχει σημασία. Μεγαλώνουμε με την σιγουριά της παντοδυναμίας και της ευσπλαχνίας του. Χωρίς δικαίωμα να αντικρούσουμε όλα αυτά που μας διδάσκουν στα σχολεία. Υπάρχει. Τέλος.

Κι έρχομαι τώρα εγώ να καταθέσω τις σκέψεις μου. Όχι να τις επιβάλλω. Η αλήθεια είναι ότι όλα όσα πρέσβευε ήταν πέρα για πέρα ιδεατά. Ν’ αγαπάμε τους γύρω μας, να μην τους πολεμάμε, να σεβόμαστε την διαφορετικότητα του ατόμου. Δυστυχώς όμως, ανατρέχοντας στην ιστορία, διαπιστώνουμε ότι στο όνομα του έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Ιερά Εξέταση, Κυνήγι Μαγισσών, Διωγμοί Χριστιανών και τώρα το Ισλαμικό Τζιχάντ. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν, στο όνομα της Αγάπης που μας δίδαξε, να σκοτώνουμε τον συνάνθρωπο μας; Θεωρώ, πως όταν πιστεύω σε κάτι τόσο όμορφο, δεν μπορώ παρά να έχω κι εγώ όμορφη ψυχή. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο από αυτό που μας δίδαξε.

Υπάρχει άραγε; Ή είναι απλά η αδυναμία μας να αντέξουμε όλα αυτά που πέφτουν στις πλάτες μας, στο διάβα της ζωής μας; Είναι αλλιώς να πιστεύεις πως κάτι ανώτερο υπάρχει που σε βοηθάει να σηκώσεις τα προσωπικά σου βάρη. Σα να αλαφραίνει το βήμα σου. Κι όσο δυσκολεύουν τα πράγματα, τόσο περισσότερο νιώθεις την ανάγκη να πιστέψεις κάπου.

Δεν ξέρω αν υπάρχει. Ξέρω όμως πως ο κάθε άνθρωπος έχει τον Θεό μέσα του. Είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Η γνωριμία μας μαζί του, μας βοηθάει να παλέψουμε τις δυσκολίες. Δεν χρειάζεται να πιστεύεις σε μία ανώτερη δύναμη για να αγαπάς τους γύρω σου. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι την κόλαση που σε περιμένει, για να είσαι καλός άνθρωπος στη ζήση σου. Μέσα μας βρίσκεται κι η κόλαση κι ο παράδεισος. Το καλό και το κακό. Εμείς απλά αποφασίζουμε ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε.
Η αγάπη προς τον διπλανό μας, δεν χρειάζεται θεούς και δαίμονες για ν’ ανθίσει.

Πιστεύω λοιπόν, σε μένα. Και σε κάθε άνθρωπο δίπλα μου. Όπως κι αν τον λένε: Γιώργο, Αμπντούλ, Τζον, Ντομινίκ. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, το χρώμα, η σεξουαλική προτίμηση ή η θρησκεία. Το μόνο που αξίζει είναι η ψυχή. Ίσως, έτσι να καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν ιδεατό κόσμο. Κι αν σ’ αυτόν θέλει να μπει κι ο Θεός, ας έρθει. Χίλιοι καλοί χωράνε.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

21 shares

See You In FB