Ξέρεις τι μου ‘λειψε;

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Μου λείπεις. Πόσο μου λείπεις να ’ξερες.
Μου λείπουν αυτοί που δεν έχουν τη φωνή σου. Την τόλμη σου.
Το θάρρος της αλήθειας και των θέλω τους.
Ξέρεις, κρυβόμαστε πίσω από ανασφάλειες που διψούν για επιβεβαίωση για λόγια που μένουν μόνο ειπωμένα στο βωμό αυτής, χωρίς λόγο ουσία αιτία, ανάγκες δίχως ανάγκες, άνθρωποι μικροί ανάξιοι και λίγοι που ποτέ δε θα γίνουν αρκετοί. Λιπόψυχοι καταντήσαμε.
Ψάχνουμε συνέχεια μα τελικά δεν ψάχνουμε το κάτι αλλά για κάτι. Ό,τι.
Δεν ξέρουμε αν μας κάνει. Δε βλέπουμε τι είναι, ποιο είναι, αν ταιριάζει.
Κάτι να ’ναι δίπλα μας να στέκεται εκεί να κρύβει τη σκιά μας. Λες και δε βαδίζει μόνη.
Σταμάτα να ψάχνεις άλλους να σε προσδιορίσουν. Δίπλα τους να νιώσεις κάποιος. Είσαι.
Ποιος σου είπε ότι τους έχεις ανάγκη; Ποιος σου είπε να παρακαλέσεις για προσοχή; Ανάγκη δεν την έχεις.
Ξέρεις ποιοι είναι οι χειρότεροι; Τα τίποτα που το παίζουν κάποιοι.
Και το αξιολύπητο είναι πως νομίζουν πως σου πουλάνε το τίποτα για κάτι, και το αγοράζεις για πολύ, πως δε βλέπεις, πως δε φωνάζει το κενό, το άδειο, το κάλπικο από μίλια. Πως δε γελάς που το αγνοούν.
Ξέρεις τι μου ’λειψαν; Οι άνθρωποι μ’ αρχίδια.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Vasw.M
    • 5 Δεκεμβρίου 2017
    Απάντηση

    Ήταν πολύ ωραίο το άρθρο σου(ξέρεις τι μου ‘λείψει)και γενικότερα τα άρθρα σου που τα έχω παρακολουθήσει σχεδόν όλα… Γράφεις πράγματα που πολλές φορές με περιγράφουν σαν άνθρωπο και με βοηθούν να καταλάβω ποια είμαι και τι αξίζω.. Θα ήθελα να γράψεις και ένα για τους ανθρώπους που δεν έχουν βρει το άλλο τους μισό και ένα για το θάρρος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

193 shares

See You In FB