Χαμογέλα λοιπόν!

της Μαρίας Στυλιανού

Χαμογέλα, ακόμα και τις στιγμές που θες να κλάψεις, που θες να φωνάξεις, να ουρλιάξεις και να βγάλεις από μέσα σου όλο εκείνο τον πόνο που σου βαραίνει τα σωθικά. Χαμογέλα, σφίξε τα δόντια και την καρδιά και πάψε επιτέλους να γκρινιάζεις και να μιλάς διαρκώς για τη μίζερη ζωή σου. Θυμήσου, πως υπάρχουν και χειρότερα, πολύ χειρότερα απ’ τα δικά σου.

Τι; Έχασες τη δουλειά σου και τώρα δεν μπορείς να σταυρώσεις μιαν άλλη δουλειά; Θα συνεχίσεις να προσπαθείς μέχρι να βρεις αυτό που σου ταιριάζει και που σ’ αρέσει. Όχι κάτι που να σε βολέψει, που να σου αρμόζει, για να μη χρειαστεί να ξαναφύγεις. Ξέρω, οι υποχρεώσεις πολλές, οι τράπεζες, το δάνειο που δεν έχεις να πληρώσεις. Σε καταλαβαίνω, το έχω ζήσει, αλλά να σου πω κάτι…Αν κάθεσαι και κλαις όλη μέρα τη μοίρα σου, αν αρρωστήσεις και πέσεις σε κατάθλιψη, τι θα καταλάβεις; Θα σε σώσει η τράπεζα, οι φίλοι ή οι γνωστοί σου; Κανείς δεν μπορεί να σε σώσει. Απλά κάθε φορά που θα τους ανοίγεις την καρδιά σου για να τους πεις πόσο πολύ βασανίζεσαι, πόσο στεναχωριέσαι που δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου αυτά που χρειάζονται, που δεν μπορείς να αγοράσεις το αγαπημένο σου ρούχο, που δεν έχεις να πληρώσεις τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εκείνοι θα σε ακούνε με προσοχή και στο τέλος θα σου ξεφουρνίσουν τη γνωστή σε όλους ατάκα: «Δεν σε φοβάμαι εγώ, εσύ έχεις τη δύναμη να τα καταφέρεις». Κι όσο τους ακούς, εννοείται πως το μόνο που θες να κάνεις, είναι να τους χώσεις μια μπουνιά και να τους δεις να σωριάζονται στο πάτωμα, για να εκτονώσεις τάχα, όλο εκείνο το θυμό που σου προκαλούν τα λόγια τους.

Αισθάνεσαι πως κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει. Βεβαίως, μόνο εσύ που το ζεις, έχεις τη δυνατότητα να το νιώσεις αλλά και να το διορθώσεις. Γι’ αυτό σου λέω, πάψε να γκρινιάζεις, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν να φάνε, που δεν τους περισσεύει ούτε ένα ευρώ για να πάρουν ψωμί από το φούρνο, γάλα, που δεν έχουν ούτε για τα βασικά. Αυτοί τι θα ΄πρεπε να πουν; Τι θα ΄πρεπε να κάνουν; Να βγουν στην ταράτσα του σπιτιού τους και να αυτοκτονήσουν; Όχι, βέβαια! Τώρα θα μου πεις, άμα δεν το ζεις πώς να καταλάβεις; Μα σου είπα και πριν, το έχω περάσει το λούκι κι όταν το βίωνα σκεφτόμουν πιο πολύ τα παιδιά μου και τις ανάγκες τους, αντίθετα με εκείνους, που θα μπορούσαν να με προσλάβουν κατανοώντας το πρόβλημα, σκεπτόμενοι πρώτα σαν οικογενειάρχες, αλλά δεν το έκαναν, γιατί τα δικά τους παιδιά, είχαν πολύ μεγαλύτερη αξία.

Κοίτα με λοιπόν στα μάτια, πάρε δύναμη από μένα και δώσε γροθιά στη ζωή. Κυνήγησε το όνειρό σου χωρίς ηττοπάθειες. Κάθε φορά που θα συναντάς ένα εμπόδιο, εσύ θα λες ότι μπορείς να τα καταφέρεις, μπορείς να το ξεπεράσεις. Ακόμα κι αν γίνει αυτό, μία, δύο και τρεις ακόμα φορές, να έχεις υπόψη ότι την τέταρτη θα κάτσει και μάλιστα, θα είναι η ευκαιρία εκείνη που περίμενες. Μην απογοητεύεσαι λοιπόν.

Προβλήματα υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντοτε… Μόνο η υγεία έχει σημασία. Αν έχουμε υγεία, σωστή διαύγεια και θέληση, μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις δυσκολίες της καθημερινότητας. Μπορούμε να υψώσουμε τη φωνή και στον τραπεζίτη που φωνάζει και στον πολιτικό που ζητιανεύει ψήφους για να εξασφαλίσει το δικό του μισθό, τη δική του καρέκλα, το δικό του εισόδημα και που φυσικά, δεν τον νοιάζει και ιδιαίτερα για τον κατώτατο μισθό, που ο άθλιος εργοδότης σου μπορεί να πρόσφερε σ’ εσένα. Εξάλλου, εσένα τα πολλά σε χαλάνε κατά το κράτος, σου κάθονται στο λαιμό. Μόνο εκείνοι πρέπει να πληρώνονται για να μας αραδιάζουν ένα σωρό ψέματα και να εισπράττουν εκατομμύρια, πατώντας στις πλάτες του λαού.

Χαμόγελα φίλε, γιατί η οικογένεια και οι πραγματικοί φίλοι, θέλουν να είσαι ευτυχισμένος, χαρούμενος. Τα παιδιά σου δεν φταίνε σε κάτι, να σε βλέπουν να κλαις και να διαμαρτύρεσαι συνεχώς ρίχνοντας το φταίξιμο στη μοίρα σου. Δεν φταίει η μοίρα σου. Το κατεστημένο φταίει, αλλά από μόνος σου, δεν μπορείς να το αλλάξεις. Μπορείς όμως να αλλάξεις εσένα, να γίνεις πιο τολμηρός, πιο δυνατός, πιο αισιόδοξος, να σκέφτεσαι θετικά, να έχεις άποψη και να διεκδικείς το δίκιο σου χωρίς να χάνεις τον έλεγχο. Ο καλός ο καπετάνιος, στη φουρτούνα φαίνεται άλλωστε. Είδες εσύ ποτέ κανένα καπετάνιο να ΄χει τα μούτρα μέχρι το πάτωμα; Όχι βέβαια! Όλα τα αντιμετωπίζουν με χαμόγελο, με δύναμη ψυχής.

Χαμογέλα λοιπόν και θα δεις που και η ίδια η ζωή θα σου χαμογελάσει!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

31 shares

See You In FB