Ώρα θανάτου

της Χριστίνας Μαζαράκη

Είμαι ο 13180350.
Έτσι με είπαν σήμερα.
– Καλησπέρα, ονομάζομαι..
– Δεν έχει σημασία, κύριε. Μας αρκεί το νούμερο που μας φέρατε. Σε λίγο θα έχετε το αποδεικτικό που ζητήσατε.
Αυτό είμαι λοιπόν.
Ο αριθμός 13180350.
Έκανα δυο βήματα πίσω.
Σταύρωσα τα χέρια μου και περίμενα υπομονετικά να έρθει ξανά η σειρά μου.
Κοίταξα δεξιά, μετά λίγο αριστερά, ξανά δεξιά.
Προσπαθούσα να μαντέψω τους αριθμούς των γύρω μου.
Ξαφνικά ένιωσα ανάλαφρος.
Ήθελα να ουρλιάξω τον δικό μου.
Είμαι ο 13180350.
Κανένα όνομα.

Για επίθετο ούτε λόγος.
Πλέον δεν υπάρχει το απεχθές όνομα που μου έδωσαν, έτσι γιατί πίστευαν ότι μου ταιριάζει.
Δεν υπάρχει πια ο ήχος αυτών των γραμμάτων, όταν τα βάζεις εσύ στη σωστή σειρά.
Και σαν να το ήξερες.
Σαν να κατάλαβες την αλλεργία μου.
Και δε βγήκε ποτέ αυτός ο ήχος από σένα.
Μόνο μια παραλλαγή.
Που έγινε συνήθεια.
Και μετά λατρεία.
Κι λίγο πιο μετά βραχνάς.
Κι στο τέλος απέχθεια.
Κι στο ακόμα πιο τέλος πάλι από την αρχή.
Άλλο ένα όνομα που απεχθάνομαι.

Μέχρι σήμερα.
Θα μπορούσα να την ερωτευτώ εκείνη την κοπέλα που βαρετά και με απαξίωση, χωρίς ούτε καν να με κοιτάει, είπε 5 λέξεις.
«Δεν έχει σημασία πώς σας λένε»
Ναι, θα μπορούσα εάν το αποδεικτικό που περίμενα δεν ήταν του θανάτου μου.

Παίρνω το χαρτί.
Το διπλώνω 4 φορές.
Το βάζω στην αριστερή εσωτερική τσέπη του χακί παλτού μου.
Κανονικά θα έπρεπε να υπήρχε κάτι άλλο εκεί.
Αφύπνιση.
Ώρα για το χάπι μου.
3 φορές την ημέρα. Συνταγή γιατρού.
Τουλάχιστον, στην αρχή. Μέχρι να δούμε.
Τι να δούμε;
Αν θα περάσει.
Το ξέρετε ότι, όταν βάζουμε το «αν» μπροστά από το «θα», το τελευταίο αυτομάτως χάνει την υπόσταση του.
Θα περάσει.
Εγώ καλού-κακού μπουκώνω και 2 μέντες να ξεπλυθεί η γεύση της προδοσίας.
Η δικιά μου ήταν και φθηνή.
Λιγότερο από 30.
Έμεινε και περίσσευμα για μπύρες. Πολλές μπύρες.
Και σύντομη.
Δε χρειάστηκαν 3 φορές.
Πριν τις 7.
Μία και καλή.

Λίγο πριν βάλω το αποδεικτικό στο συρτάρι με τις υπόλοιπες ληξιαρχικές πράξεις θανάτου μου, ρίχνω μια τελευταία ματιά.
13180350 ο αριθμός μου.
Ώρα θανάτου: 03:50.
Σα να το ήξεραν.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

24 shares

See You In FB