Βραδινές περιπλανήσεις

της Έλενας Χαρτ.

Τι στο καλό μας πιάνει τα βράδια, δεν μπορώ να καταλάβω.
Αυτή η ξεκάθαρη αντίφαση μεταξύ σώματος και πνεύματος, κοιμούνται οι συνειδήσεις, ξυπνούν τα συναισθήματα.
Κι άντε τώρα να βάλεις σε τάξη εκείνο το μυαλό που πεισματικά αρνείται να σβήσει το φως.
Με περίσσιο θάρρος μπορούμε ευκολότερα να σταθούμε απέναντι σ’ όσα φοβόμαστε ν’ αντικρίσουμε στο φως της ημέρας.
Δεν είναι τυχαίο πως οι πιο μεγάλες συζητήσεις γίνονται τα βράδια.

Εξίσου κι οι μεγαλύτεροι έρωτες ανάβουν στα σβησμένα φώτα της νυχτιάς.
Πολλές φορές προσπάθησα να ερμηνεύσω, γιατί τις νύχτες με πιάνουν εκείνες οι κρίσεις ειλικρίνειας και θέλω να εξωτερικεύσω όσα το πρωί κλειδώνω στα αμπάρια του ασυνείδητου.
Πιθανολογώ πως φταίει η σιωπή, κι η έλλειψη μιας φυσικής παρουσίας στο χώρο.
Το συναντιέσαι τετ α τετ με τον εαυτό σου, πάνω σ ένα στρώμα υπό τους ήχους μια λατρεμένης μελωδίας, φαντάζει ιδανικό σκηνικό για διθυραμβικές εξομολογήσεις.
Ξέρεις, τα σκηνικά που φλερτάρουν με τα χαμηλά φώτα και τα σκοτάδια αποτυπώνονται εντονότερα στη μνήμη.

Θα ήθελα τόσο πολύ να σου ψελλίσω με ύφος εξομολογητικό πως..

Κάθε φορά τα βήματα μου, σέρνονται ως τη πόρτα σου με την ίδια τονική δειλία.
Και κάθε φορά υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα πέσει ένα γιγάντιο φινάλε, που δε θα χωρούν απ’ τις γρίλιες του δεύτερες ευκαιρίες.
Πόσους τόνους από ψέματα έχω καταβροχθίσει, αθετώντας συστηματικά τις μεγάλες υποσχέσεις.
Εθελοτυφλώ, γιατί στα σκοτάδια μπορώ να κοιμάμαι αγκαλιά με τις ισχνές ελπίδες μου. Αποφεύγω συστηματικά το ενοχλητικό φως της αλήθειας που με αναγκάζει να ρίξω τα βλέφαρα μου επάνω σε όσα με πληγώνουν.

Κι όλα αυτά τα λησμονώ μάτια μου, κάθε που απέχεις λίγα εκατοστά από το δέρμα μου.
Όλοι οι διακόπτες μου αναφλέγονται κι ένας ολόκληρος κόσμος στεγάζει μονάχα τα δικά μας κυρτά σώματα.
Δε ξέρω πως τα καταφέρνεις κάθε φορά και φωτίζεις τα ζοφερά μονοπάτια μου μονάχα μ’  ένα χαμόγελο σου.
Ένας αλήτης του δρόμου ο έρωτας κι εγώ πιστός ακόλουθος του, αργοβουλιάζω στη παρανομία του.
Αρκεί να σε βλέπω.

Ακόμη κι αυτό το φθηνό κακέκτυπο αγάπης που μου παρέχεις σε δόσεις είναι ικανό να με κρατήσει γαντζωμένη επάνω σου.
Μάλλον θα φταίει αυτή η αδικαιολόγητη αδυναμία που σου τρέφω, που δε μπορώ να σου φερθώ μ’ αδιαφορία όσο κι αν παλεύω με τα θεριά της ηθικής μέσα μου.
Κι ας μοιάζω με μπλεγμένη μαριονέτα στα δάχτυλα σου που τη κινείς όπως εσύ επιθυμείς, εγώ παραμένω σταθερά στον εθισμό μου.

Τα βράδια που μου λείπεις, σου γράφω κι ας μη το ξέρεις.
Σκορπάω θυμωμένα τις λέξεις μου επάνω στα τσαλακωμένα χαρτιά με μεγάλες δόσεις μανίας.
Κάπως πρέπει να αποσυμφορίσω την έκρυθμη κατάσταση, που κοντεύει να με πνίξει από τα τόσα ανείπωτα λόγια.
Αυτά τα αναθεματισμένα σ’ αγαπώ στριφογυρίζουν μέσα στο μυαλό μου, σαν να στοίχειωσαν που δε στα ομολόγησα.
Κι άλλα τόσα «μου λείπεις» που βουτήχτηκαν άγαρμπα στους βάλτους της σιγής.
Θαρρείς και δε τα ξέρεις;
Δε ξέρω σε τι ελπίζω πια, μάλλον σε κάποια στιγμή αδυναμίας σου.
Που δε θα κρατηθείς και θα ξεσπάσεις τη πνοή σου επάνω στο ακουστικό προφέροντας τ όνομα μου.

Στέκουμε σαν δυο σκιές ανάμεσα στους προβολείς φορώ το προσωπείο του θύματος κι εσύ εκείνο του θύτη.
Οι κινήσεις μας θυμίζουν μάχη σε αρένα μα και οι δύο ελπίζουμε πως ποτέ δε θα σβήσει αυτή η ύστατη πράξη.
Συνέχισε να μου αποπλανείς το μυαλό με τη βαθιά ερωτεύσιμη φωνή σου κι εγώ θα συνεχίσω να σε συγκρατώ στα στρώματα της μνήμης σαν ισχυρό εθισμό που δε πρόκειται ν’ αποβάλλω!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

57 shares

See You In FB