Βουβές μαριονέτες

της Δέσποινας Τσαναξή

Ό,τι πιο άσχημο κάνουμε εμείς οι άνθρωποι είναι που στεκόμαστε βουβοί.
Βουβοί, σε ό,τι νιώθουμε, βουβοί στην αδικία αλλά βουβοί και στη χαρά.
Βάζουμε εμάς τους ίδιους πίσω και ο χρόνος μας προσπερνά αλύπητα.
Φόβος, άγχος και ανασφάλεια
τρία βασικά συστατικά της ανθρώπινής μας ύπαρξης.
Γεννιόμαστε με αυτά και τα αναθρέφουμε καθημερινά μαζί με τον εαυτό μας.
Και αυτά παίρνουν σάρκα και οστά γρήγορα και απότομα, και γίνονται τρεις σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας που πλέον η συμβίωση μαζί τους καταντάει να είναι αρμονική.
Ένα τεράστιο γιατί και αν, μας κατακλύζει το κεφάλι
που μας σταυρώνει τα χέρια και μας φιμώνει το στόμα.
Σκέψεις και μόνο σκέψεις έχουμε, που κάνουν τις πράξεις και τα λόγια μας να παγώνουν.
Φόβοι ανεξήγητοι βγαίνουν μπροστά στο αύριο
Φόβοι, μπροστά σε άλλους ανθρώπους.
Μάθαμε να κρυβόμαστε πίσω από λόγια περιφραστικά, δυσκόλως εννοούμενα
και να φτιάχνουμε μυθοπλασίες με το μυαλό μας, μήπως γίναμε παρεξηγήσιμοι, μήπως βιαστήκαμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας.
Τι θα πει ο κόσμος, τι θα σκεφτεί ο διπλανός μας, σκεφτόμαστε και εμείς με τη σειρά μας
και σιγά σιγά οι λέξεις μας σωπαίνουν και σβήνονται από τα χείλη μας.
Όμως όσο και αν κρατάμε και τις φυλάμε καλά σφραγισμένες μέσα μας, έρχονται εκείνα τα ξάγρυπνα βράδια που αυτές οι λέξεις κραυγάζουν, γίνονται δάκρυα και αναφιλητά για όσα δεν τολμήσαμε ποτέ να πούμε.
Αφού μπορεί τα χιλιάδες μάτια και στόματα να μας κρίνουν με τον χειρότερο τρόπο για μία υποτιθέμενη μη συμβατή μας κίνηση.
Και έτσι φτάνουμε σε ένα σημείο που μόνο εμείς χάνουμε.
Χάνουμε τις στιγμές που θα ζούσαμε αν δεν φοβόμασταν
Τα πράγματα που θα νιώθαμε αν δεν μέναμε σιωπηλοί
Τις στιγμές που τις κρατούσαμε μέσα στα ίδια μας τα χέρια.
Ίσως και να περιμένουμε.
Αργά και βασανιστικά, από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα.
Να πουν αυτά που εμείς θέλουμε να φωνάξουμε,
να νιώσουν αυτά που εμείς πρώτοι αγαπήσαμε
Καθηλωμένοι και κρεμασμένοι μπροστά από ένα τηλέφωνο, πετάμε μπαλάκι τα υπονοούμενα
και όμως ούτε και από εκεί, στην απρόσωπη επικοινωνία μας δε βρίσκουμε την δύναμη να πούμε την αλήθεια μας.
Μπορεί και αυτή να είναι η γοητεία μας. Τα καλά κρυμμένα λόγια μας.
Μα και αν εγώ δε θέλω να είμαι γοητευτική, σε ποιον θα βρω να απευθυνθώ για να νιώσω απλά αληθινή;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

37 shares

See You In FB