Βάζο δίχως λουλούδια

της Μαριλένας Κολλάρου

Ως άλλη Γουέντι Κόουπ

Εκείνο που λαμβάνω από τον αντικατοπτρισμό της μοναξιάς στη φύση, άλλος κανείς δεν αντέχει να καταφέρει. Τα ήσυχα τοπία, τολμούν φωνές που λαχτάρησα και τρεμοπαίζουν πυγολαμπίδες, μονόλογοι και αντίλογοι πίσω από τις σκιές των δέντρων. Στα σκοτάδια φιλοξενούνται οι θερμότερες ελπίδες, στο φαινομενικό κρύο, να ψύχονται, να συντηρούνται, να διαρκούν όσο τις χρειάζομαι. Για ασπίδες, αυτοπροτείνονται ήσυχα πρωινά, που πια συνήθισα. Μετράω ξεχασμένα πιάτα στον χθεσινοβραδινό νεροχύτη, καθώς ξεστρώνω αμίλητη το τραπέζι.

Παραδίπλα στο ίδιο τραπέζι, το βάζο δίχως λουλούδια. Ποιος να σκεφτεί να προσφέρει λίγα, με τέτοια ακρίβεια στις ρομαντικές πράξεις; Ευθύνομαι βέβαια κι εγώ, διότι όλα τα όμορφα αμφισβήτησα. Τους έρωτες, τα επόμενα, τα προηγούμενα, ακόμη και τα προβλεπόμενα. Αλλά, προς υπεράσπιση μου, αναφέρω ότι δεν απομυθοποίησα ποτέ τα λουλούδια· τις γλάστρες, τα βάζα. Κι αφού πια, δεν έμεινε να καταλαβαίνει κανείς, παρηγορούμαι ξαναδιαβάζοντας Γουέντι Κόουπ:
«τα λουλούδια που σχεδόν έφερες εδώ
Άντεξαν τούτο τον καιρό».
Να μιλά για όνειρα, για παραλίγο που στάθηκαν δίπλα στο ποτέ σου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

40 shares

See You In FB