Βαλίτσες γεμάτες συναισθήματα

της Κατερίνας Ζυγουράκη 

Περνάν τα χρόνια και οι άνθρωποι ξεχνιούνται. Μεγαλώνουν, αλλάζουν, απομακρύνονται, χάνονται. Αλλά αυτό που αφήνουν πάντα πίσω τους είναι τα μπαγκάζια. Σταθερός φίλος και συνοδοιπόρος. Τα μαζεύουμε από μικροί, λες και κάθε αύριο είναι ένα ταξίδι. Και ταξίδι χωρίς τις απαραίτητες αποσκευές δεν γίνεται.
Όλοι κουβαλάμε τα μπαγκάζια μας. Γεμάτα συναισθήματα. Γεμάτα πληγές. Από τον έναν άνθρωπο, στον επόμενο. Από τη μια σχέση, στην επόμενη. Σέρνουμε πίσω μας τις αποσκευές μας. Και τα χρόνια περνάνε και οι βαλίτσες γεμίζουν και πληθαίνουν. Και στο τέλος δεν έχεις που να τις χωρέσεις τόσες πολλές που είναι. Γίνονται βάρος ασήκωτο, βραχνάς στο στήθος φοβερός. Και πλέον αντί να τις τραβάς εσύ μαζί σου μπροστά, σε τραβάνε αυτές μαζί τους πίσω.
Και οι βαλίτσες σου είναι δώρο και κατάρα μαζί. Είναι οι πρακτικογράφοι της ζωής σου, οι αρχειοθέτες των επιλογών σου. Διασφαλίζουν τη ροή της ιστορίας και αποτρέπουν την επανάληψη της. Κι ας τις σέρνεις, κι ας σε κουράζουν. Είναι απαραίτητες. Δεν υφίσταται ανθρώπινο ον χωρίς πληγές, χωρίς απώλειες και κατά συνέπεια χωρίς τις συναισθηματικές του αποσκευές
Σε κάθε νέο άνθρωπο που γνωρίζεις, κάθε νέα σχέση που κάνεις, πρέπει να συστήνεσαι μαζί με τις αποσκευές σου. «Γειά είμαι η Κατερίνα. Και από εδώ η φίλη μου η Λίτσα, η βαλίτσα». Και σε κοιτάνε σαστισμένοι. Τάχα πως εκείνοι δεν έχουν, δεν ξέρουν απ’ αυτά. Κι έχεις ένα τρόμο να μην είναι τα μπαούλα πολύ βαριά για τον απέναντι σου. Ενώ ταυτόχρονα φοβάσαι μην αναγκαστείς να τον προσθέσεις και αυτόν στην καρότσα με τους υπόλοιπους. Έχει βαρύνει η Λίτσα, δεν πάει άλλο πια. Στο επόμενο άνοιγμα ίσως και να μην ξανακλείσει.

Και ψάχνοντας για επιπλέον χώρο η μικρή βαλίτσα για να χωρέσει τα μελλοντικά βαρίδια, θέλει η τύχη και τα φέρνει έτσι ώστε η άτυχη παραφουσκωμένη Λίτσα να γνωρίσει το Σάκη, το σακ βουαγιάζ. Και γεννιέται ένας έρωτας μεγάλος. Και δώστου να ενώνουν τις θηκούλες τους και να μπλέκουν τα φερμουάρ τους. Γιατί είναι τελικά μερικές φορές, που όταν δείχνεις στον άνθρωπο σου τα χειρότερα σεμεδάκια που έχεις κρυμμένα στο μπαούλο σου, εκείνος δεν γελάει, ούτε φεύγει τρομοκρατημένος. Αντιθέτως ανοίγει με σοβαρό ύφος το δικό του μπαουλάκι και σου δείχνει τα δικά του αποτρόπαια προικιά.
Κι έτσι παύεις πια να σέρνεις μόνος σου τα βάρη σου και τα αφήνεις στη γωνία εκεί όπου ανήκουν, να ζήσουν τον ταξιδιάρικο έρωτα τους σαν σωστές αποσκευές. Και σκέψη μην τους ξαναδώσεις επειδή όλοι έχουμε απ’ αυτά, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, και είναι τόσο ανθρώπινο όσο και άξιο συγχώρεσης. Οπότε ξέχνα τις βαλίτσες σου και απλά ζήσε χωρίς ενοχές. Η ζωή είναι ωραία χωρίς κουβάλημα!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

94 shares

See You In FB