Υστερόγραφο

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Κατηγόρησα εσάς ότι δε λέτε στα ίσα όσα σκέφτεστε ή θέλετε και όταν το ‘κανες σε πάγωσα γιατί δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Βλέπεις δε με προετοίμασα, «εγώ η αυθόρμητη». Είναι περισσότερα απ’ όσα δείχνω ή σκέφτομαι. Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ ή να τα δείξω. Δεν ξέρω τον τρόπο να το κάνω. Μάθε μου. Φοβάμαι την οικειότητα, το χρόνο, την απόσταση, όσα βλέπω στα μάτια σου. Φοβάμαι και μένα. Περισσότερο ίσως. Γιατί δε λέω αυτό που θέλω όταν το θέλω αλλά ξέρω να το κάνω όταν δε θέλω. Έμαθα να διώχνω τους ανθρώπους όχι να τους κρατάω. Ξέχασα πως είναι. Νιώθω ασφάλεια με τα τείχη γύρω μου την εικόνα αυτή της ελεύθερης ατσαλάκωτης δυναμικής που μόνο ανασφάλεια βγάζει στον απέναντι όπως προβάλλεται και στη θέαση της αντίστοιχα θα το ‘βαζα και γω στα πόδια. Κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου για να μη σου πω στα ίσα: «Nαι μ’ αρέσεις, κάθε μέρα και λίγο ακόμη. Θέλω να σε γνωρίσω. Εσένα και μόνο. Αυτή τη στιγμή. Στο χέρι μας είναι, να ‘ναι και τις επόμενες. Κράτα με. Δεν είναι τόσο δύσκολο αν είσαι εσύ. Όπως είσαι εσύ. Χωρίς την αλληλεπίδραση τη δική μου, του τι λέω τι δείχνω, αλλά του τι σου βγάζω τι νιώθεις τι θα ‘κανες ανεπηρέαστος. Πως θα λειτουργούσες αν ήμασταν μόνο εμείς πριν. Όπως μέχρι χθες ή και σήμερα πριν μιλήσω. Αν δεν είχα κάνει καμία προγραμματική δήλωση που είναι οι πιο ψεύτικες και τόσο μακριά από μένα και σε αλλάξει». Ξέρεις τελικά ποιο είναι το λάθος μας; Οι άνθρωποι λέμε τι είμαστε τι δεν είμαστε χωρίς να ξέρουμε πραγματικά καν οι ίδιοι, σε έναν άνθρωπο νέο, ξένο που δε γνωρίζουμε και μπορεί να μας βγάλει κάτι δικό μας που ούτε γνωρίζουμε. Σε κάθε σχέση μας επαναπροσδιορίζουμε. Ανάλογα τι θα μας βγάλει ο απέναντι. Ποιος ο λόγος λοιπόν να εγκλωβιζόμαστε σε ταμπέλες και ρόλους που πάλιωσαν που ίσως κάποτε ήμασταν ή απλά φορέσαμε, και να φρενάρουμε και τον άλλον, το τώρα; Γιατί; Ας αφήσουμε όσα δεν χρειάζεται να ειπωθούν γιατί και εμείς τελικά δε θα τα λέγαμε αν γυρνούσαμε το χρόνο πίσω. Το συνεχίζουμε από ‘κει που τ’ αφήσαμε; Είμαι η Κρίστι και με μαθαίνω συνεχώς. Αλλάζω, εξελίσσομαι. Μ’ αρέσουν οι αυθόρμητοι άνθρωποι γιατί καταβάθος είμαι και γω. Θέλω να σε δω. Όπως ήθελες και συ πριν μερικές μέρες που τα προγράμματα σου ήταν τα ίδια.

Υ.Γ. Αθεράπευτα ρομαντική, αγαπώ τις αγκαλιές.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

119 shares

See You In FB