Υπόγειο

της Αναστασίας Νταλαμάγγα

Άνοιξέ με με κουράγιο
Μη δειλιάσεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο
αν το πάρεις απόφαση πια
κι αν τολμάς
κάνε το.

Κάτι σκουριασμένες καρέκλες στην είσοδο
παραμέρισε
λίγη σκόνη που θα βρεις
αγνόησε
είχα άσχημες μέρες
κι εγώ.
Σε περιμένουν χειρότερα

Προχώρα ευθεία και βρες τη σκάλα
κατέβα την όλη και φτάσε
στο υπόγειο,
φως δεν έχει αγγίξει ποτέ
αυτό το μέρος του σπιτιού
εκεί στ’ αλήθεια δεν ξέρω
τι θα συναντήσεις.
Kάποια βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ
πολύ φασαρία από εκεί κάτω ακούω
και ταράζομαι
κάτι γρυλίσματα, στριγκλιές
δεν ξεχωρίζω τους ήχους
όλοι μπλεγμένοι σαν κουβάρι θανατηφόρο.
Σαν μια μικρή σφαίρα
ικανή να σου τρυπήσει την ψυχή.

Φοβάμαι

πες μου κι εμένα
τι θα δεις
τι είναι πια εκεί κάτω που τον ύπνο μου ταράζει
ποιον άραγε έχω σκοτώσει
ποιες αμαρτίες και ποια παράπονα έχω θάψει
ποια δάκρυα έχουν βουλώσει τους σωλήνες και τίποτα δεν κινείται

Ανάθεμα την ώρα
που φτιάχτηκαν τα υπόγεια
να μαζεύουν όλη τη μιζέρια μας
όλα τα τέρατα που κάθε μέρα σκοτώνουμε
κι αφήνουμε να κείτονται νεκρά
αντί να τα μαζέψουμε τίμια από το πάτωμα
και να τα στείλουμε πίσω εκεί που ανήκουν.
Eμείς όμως από δειλία δεν τα ακουμπούμε πια
τρέμουν τα χέρια μας
γι’ αυτό κι εκείνα γλιστρούν
και πέφτουν σε αυτή τη μαύρη τρύπα
που σαν ρουφήχτρα τα μαζεύει

Ό,τι θα δεις
κράτα για σένα
κι αν έπειτα από την επίσκεψή σου αυτή
μπορείς να με αντέξεις
έλα να με βρεις

αν τη σκουριά μου όλη τα πνευμόνια σου αντέξουν
αν παρ’ όσα δεις ακόμα με αγαπάς
έλα και πάρε με από το χέρι
σαν τη μικρή σου κόρη
βάλε με στους ώμους σου επάνω
κατέβασε με εκεί
στο μυστηριώδες μου μαρτύριο
και πες μου, αυτά είναι όλα
τίποτα πια δεν υπάρχει κρυφό.
ανάστα τα έχεις κάνει
μα σου αγόρασα μια σκούπα
κι έλα να καθαρίσουμε
μαζί
γιατί
άλλος ποτέ δεν μου έχει δείξει
όλη του την αλήθεια.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Νταλαμάγγα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

29 shares

See You In FB