Υπερευαίσθητοι για συναισθήματα

της Ράνιας

Για τα αρώματα που έμειναν στα λακάκια. Για τα γιασεμιά που δεν έφυγαν από λαιμούς, γιατί εκεί παραδόξως ένιωθαν το σπίτι τους, για όλα αυτά που καίγονται, για αυτά έχουμε και φωνή και λυγμό και δάκρυ. Για αυτά διάβασα σήμερα το απόγευμα και αποφάσισα να πάρω την Ευανθία, να της πω να πάμε για καφέ. Για όλα αυτά τα φώτα που βρήκαν ηλεκτρισμένα εκστατικά πρόσωπα σε βρεγμένους δρόμους. Και καπνούς και πνιγμό από την ζέστη. Και λάτρεψα ανθρώπους μετά από αυτά τα αρώματα. Και για αυτά βγάζω φωνή και εγώ και όλοι εκείνοι που τους άγγιξαν μια φορά, έστω, δύο καπνισμένες μελάνι σελίδες. Για όλους εκείνους που πάλεψαν για την καρδιά και όχι για το μυαλό τους. Που πληγώθηκαν και ένιωσαν οικείο το να έχει κανείς συναίσθημα. Για εκείνους που τους αναγνωρίζεις στον δρόμο από τα μάτια. Γιατί το γέμισμα φοβίζει τους «άλλους». Αλλά ποιοι είμαστε «εμείς» να φοβόμαστε, αν θα διαλυθούμε από οτιδήποτε αξίζει να μιλάς σε αυτόν τον κόσμο; «Όλοι» δηλώνουν υπερευαίσθητοι για συναισθήματα. Όμως «όλοι» τόσο σκληροί μπροστά σε κάτι τόσο λευκό. Και σκληραίνουν, και πονάνε εντέλει, χωρίς να τους άγγιξε έστω κανείς. Και το σεντόνι τους προκαλεί άγχος. Και οι παντόφλες τους τόσο βολικές. Τόσο βολεμένα όλα και ας κανείς δεν τα βλέπει. Και λυπάμαι που τα αντικείμενα φτιάχτηκαν για χρήση ενός. Και χήρεψαν πολύ νωρίς δυστυχώς. Και έστω να είναι έτσι από επιλογή. Χωρίς να τους επέταξε κανείς την αυτοχειρία. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

67 shares

See You In FB