«Τους Ανθρώπους Καθώς Φεύγουν»

της Μαριλένας Κολλάρου

Τους ανθρώπους καθώς φεύγουν, να τους κλαις βροντερά. Δεν αρμόζουν τρυφερά, τριανταφυλλένια δάκρυα σε μάτια γιγάντων. Να τους κλαις, να μεθάς, να ουρλιάζεις ως εκεί που πάνε. Θα νιώσεις για λίγο, το σώμα -επιτέλους- με τη ζωή σου να συνεργάζεται. Να φωνάζει το στόμα για την καρδιά, να δακρύζεις με την έγκριση του μυαλού. Χαιρέτα, με σκυμμένο το κεφάλι, εκείνον που φεύγει, τη μοναξιά που έρχεται; Δεν γνωρίζω. Στράγγιξε το αίμα από την καρδιά, κούνησε τη ως λευκό μαντήλι και χαιρέτα. Καταλαβαίνω ότι λυπάσαι, εσύ καταλαβαίνεις ότι δεν ανήκεις εκεί; Ότι δεν κλαις για να επιστρέψει εκείνο που φεύγει, μα για να τρομάξει από τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου και να εξαφανιστεί μια για πάντα. Κλαις, ως μόνη απόδειξη ότι υπάρχεις. Κλαις, σαν μωρό· τα πρώτα δευτερόλεπτα έξω από τη μήτρα, υπερασπίζεσαι την ύπαρξη σου, διεκδικείς οξυγόνο, διεκδικείς θαλπωρή διότι ήρθες, διότι έφυγες. Μη φοβάσαι τα δάκρυα, τους λυγμούς, τις κακοτοπιές των λέξεων, δανείσου δυο αγκαλιές να τα μοιράσεις. Θα γίνουν όλα όπως πρέπει, θα γίνει να γελάσεις ξανά. Θα γίνει να αγαπήσεις κι άλλο, θα γίνουν όλα κι εσύ είσαι εκείνη που διαλέγεις «την ώρα τους». Γιατί ξέρεις; Οι ώρες είναι δικές σου. Μόνο θυμήσου, σαν έρθει η στιγμή κάτι νέο να χάσεις, κλάψε διάολε, κλάψε ώσπου να πλημμυρίσεις τα παρτέρια του κορμιού. Να ξεραθούν τα τοξικά τριαντάφυλλα, να ανθίσουν νέοι άνθρωποι και παπαρούνες κι ελπίδες.

Υποσχέσου να κλαις βροντερά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαριλένα Κολλάρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

94 shares

See You In FB