Το χρώμα

της Λουκίας Πέτρου 

Τι χρώμα έχουν τα όνειρα; Πράσινα, κόκκινα ή μήπως μαύρα; Ή μήπως δεν έχουν χρώμα, αλλά χρωματίζονται ανάλογα με αυτό που εμείς τους δίνουμε; Άλλοτε άχρωμα κι άλλοτε όλα τα χρώματα να χωράνε σε ένα όνειρο και μόνο. Κι άλλοτε διάφανο, ανύπαρκτο. Ασήμαντο κι ονειρευτό…
Τι χρώμα έχει η αγάπη; Κόκκινη σαν το πάθος ή μαύρη σαν το μίσος που σκοτεινιάζει την ψυχή; Σκοτεινή, μοχθηρή ή φωτεινή σαν το ήλιο που δίνει ζωή και δύναμη; Που ζεσταίνει σώμα και ψυχή, που κάνει τα πρόσωπα να λάμπουν, να χαμογελούν; Να νιώθουν, να αγαπούν…
Και το χαμόγελο, τι χρώμα διαλέγει; Άλλοτε φωτεινό, χρυσό να λάμπει κι άλλοτε πικραμένο, να χάνεται άφωτο, σαν να μη χαράχτηκε ποτέ στο πρόσωπο, στα μάτια ή την καρδιά;
Τι χρώμα δίνουμε στη ζωή μας; Τη σκοτεινιάζουμε ή τη χρωματίζουμε; Τι χρώματα διαλέγουμε για να τη χαρακτηρίσουμε, να ζήσουμε μέσα σ΄ αυτήν; Τι φόντο επιλέγουμε να μας τυλίξει, να μας αγκαλιάσει, να μας αποκοιμίσει, να μας αφομοιώσει; Μας νοιάζει το χρώμα, ή απλά αποζητάμε να καλύψουμε το άχρωμο, το τίποτα, το λίγο, το σκοτεινό ή το φωτεινό που βλέπουμε γύρω μας;
Έχει η ζωή το χρώμα που της δίνουμε ή η ζωή η ίδια επιλέγει; Η μοίρα, το πεπρωμένο που γράφει, που ορίζει, που μας ορίζει, που δεν ξεγράφει, που δεν αλλάζει.
Ή μήπως όχι;

Μήπως στην ιστορία της ζωής μας, εμείς βάζουμε το χρώματα; Και μαζί και τα συναισθήματα; Κόκκινο για το πάθος, άσπρο για την αισιοδοξία, μαύρο για την απογοήτευση, κίτρινο για τη χαρά, πράσινο για την ελπίδα, την προσμονή, την αισιοδοξία. Και μπλε και γκρι και χρυσαφί και τόσα άλλα… Κι αν τα συνδυάσουμε, ακόμα πιο πολλές αποχρώσεις, ακόμα πιο πολλά να νιώσεις, ακόμα πιο πολλά να ζήσεις.
Γιατί το κόκκινο χωρίς μαύρο δε γίνεται βαθύ, σκοτεινό, έντονο. Και το πράσινο χωρίς αυτό δεν γίνεται δύναμη να παλέψεις, για αυτά που προσδοκάς. Μα και χωρίς το άσπρο, δεν παλεύεις να ζήσεις, να ανακατέψεις το πάθος με την αισιοδοξία του έρωτα, με το κίτρινο της χαράς. Και πόσες αποχρώσεις να φτιάξεις, να σμίξεις, να δεις, να ονειρευτείς.

Να ονειρευτείς…. Να τολμάς, να νιώθεις πως θα ήταν αν… Αν κάνεις τα όνειρα σου πράξη, συναισθήματα, ιστορίες. Από εκείνες που ζεις και διηγείσαι. Που έζησες για να διηγηθείς. Κι ας ήταν σκοτεινές, ας έμειναν κρυμμένες στην ψυχή για χρόνια κι ας τριγυρνούσαν στο μυαλό. Είναι κι εκείνες όμως που σε φώτιζαν, που σε έκαναν να λάμπεις, να σκορπάς σαν ήλιος, να ζεσταίνεις ψυχές, να απαλύνεις πληγές και σημάδια.
Διάλεξε χρώμα και ξεκίνα να αλλάζεις ό,τι σε περιβάλλει. Χρωμάτισέ το και ζήστο. Μη αφήνεις τη ζωή σου άχρωμη. Εσύ και μόνο εσύ, γνωρίζεις τα χρώματα που σου ταιριάζουν και σε χαρακτηρίζουν. Στο χέρι σου είναι και η παλέτα και τα χρώματα. Και τα πινέλα. Μα πάνω από όλα, στα χέρια σου είναι η ζωή. Η δική σου ζωή. Στάλα να μην αφήσεις χωρίς χρώμα, χωρίς ζωή, χωρίς εσένα μέσα σ΄ αυτήν. Ακόμα και μια στάλα, κρύβει ζωή. Είναι ζωή.
Ζωή σου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

32 shares

See You In FB