Το χρονικό

της Χριστίνας Μαζαράκη

Στο ίδιο πλακάκι πάλι

Έχοντας δυο γόνατα αγκαλιά

Πιο κάτω και από τον τάφο του πιο τέλειου εγκλήματος.

Σκεπάζομαι από άψυχες λέξεις και ενέργειες,

Θάβομαι περίτεχνα από χέρια γνώριμα, που θα ορκιζόμουν μέχρι πρότινος ότι ήταν ανθρώπινα.

Αν ήταν ανθρώπου, θα είχα έστω μια πιθανότητα να τα βάλω μαζί του,

Να τον κοιτάξω κατάματα.

Μα αυτά τα χέρια δεν έχουν μορφή, αλλά τα αισθάνεσαι.

Δεν τα βλέπεις, αλλά τα νιώθεις να σ’ακουμπούν,

Να μπαίνουν μέσα σου και να σε τρώνε.

Πλέον, ξέρω ότι μπορείς να λυγίσεις, επειδή πονάει το δέρμα σου.

Σέρνω το κρεβάτι μου από’ δω κ από’ κει, μήπως φταίει αυτό, που πονάει το σώμα μου.

Το κολλάω στον τοίχο.

Να ταιριάζει η θερμοκρασία με το παγωμένο μου κεφάλι.

Σε λίγο, ξέρω ότι θα επέλθει ένας γνώριμος θάνατος.

Ιεροσυλία, αν σκεφτείς ότι άλλοι καθημερινά φλερτάρουν μαζί του στην πραγματικότητα.

Αλλά έχω μυαλό σαλεμένο και σκάρτο.

Να τη, ήρθε η στιγμή.

Ώρα να τραβήξω όλα τα φώτα πάνω μου.

Δείτε με τι ωραία που θα παίξω το ρόλο μου.

Ρόλο, που δε διάλεξα.

Μου δόθηκε από κάποια μοίρα που αλήθεια, πρέπει να με μισούσε πολύ.

Ησυχία, παρακαλώ.

Κοιτάξτε με που έχω ντυθεί και στολιστεί,

Αυτό το φόρεμα είναι ό,τι πρέπει για τη θυσία μου.

Βάζω τον καλύτερό μου εαυτό για να σας εντυπωσιάσω,για να μου αφήσετε στο τέλος τα λεφτά στο κομοδίνο.

(θα έπαιρνα όρκο ότι αυτό μου το έχουν κάνει και παλαιότερα).

Το χρονικό της τρέλας.

Το δικό μου χρονικό.

Στη μέση του είναι το καλύτερο σημείο.

Γονατίζω με τις παλάμες στο πάτωμα

Και μου κόβω την ανάσα.

Το μυαλό μου νεκρώνει, γιατί έχει πειστεί ότι δεν έχει αέρα.

Στην πραγματικότητα, έχει το διπλάσιο, γιατί πιέζω το στήθος μου να πάρει τρεις ανάσες το δευτερόλεπτο.

Δείτε με πόσο καλά το κάνω.

Κι όλα αυτά από μόνη μου.

Πείθω τον εαυτό μου ότι πεθαίνω.

Θέλει ταλέντο κάτι τέτοιο. Ίσως ανεβάσω την τιμή του θεάματος στο μέλλον. Δεν ξέρω.Πρέπει να ρωτήσω τον πιο πιστό μου θηριοδα(θαυ)μαστή.

Ο ήχος της υπερπροσπάθειας, οι συσπάσεις που παίρνει το πρόσωπό μου,το βλέμμα του πανικού μου. Σας έχει συναρπάσει.

Έχετε συγκλονιστεί από την πειστικότητά μου.

Μερικοί σκέφτεστε μήπως όντως θέλω βοήθεια, αλλά λέτε «δε βαριέσαι», αφού την έχουμε πληρώσει.

Θαυμάστε με, λοιπόν.

Λίγα λεπτά έμειναν ακόμα.

Η σκηνή του τέλους έφτασε.

Κείτομαι ανάσκελα με τα μάτια ανοιχτά.

Μ’ ακουμπάω αλλά δε με νιώθω, γιατί έχω μουδιάσει από τον πόνο.

Ρίχνω αυλαία.

Χειροκροτήστε με. Τι περιμένετε;

Γιατί δεν χειροκροτάτε;

Μέχρι πριν λίγο ήσασταν εκστασιασμένοι,το διασκεδάζατε.

Τι παραπάνω θέλατε να κάνω;

Φεύγετε;

Τα λεφτά στο κομοδίνο;

Ο θάνατός μου;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

22 shares

See You In FB