Το παιδικό… «συναίσθημα»: Το ‘χεις ακόμα; (Μέρος πρώτο)

της Τζίας Διαμαντοπούλου

Ένας από τους ορισμούς του «συναισθήματος» είναι «η εντύπωση που παραμένει στη συνείδηση». Αλήθεια αυτό που εντυπώνεται, αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε; Πολλοί ίσως βιαστούν να δώσουν κάποια απάντηση.

Είναι απορίας άξιον πως καμιά φορά αναζητούμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, ενώ εμείς οι ίδιοι υπήρξαμε παιδιά. Όταν για παράδειγμα, τυχαίνει ο φίλος σου, στο καθιερωμένο ραντεβουδάκι για καφέ, να εμφανίζει το ανιψάκι του ή το βαφτιστήρι του ή τέλος πάντων ένα μικρό ανθρωπάκι που με κάποιο τρόπο συνδέεται μαζί του και εσύ είσαι τελείως απροετοίμαστος, ήδη ξεκινάει η πρώτη εφίδρωση. Αρχίζεις να σκέφτεσαι τα δολώματα που θα χρησιμοποιήσεις για να καλοπιάσεις το ανθρωπάκι χωρίς να βάλει τα κλάματα από βαρεμάρα ή από την αντιπάθεια που πιθανόν να εκδηλώσει, χωρίς περικοπές, στο πρόσωπό σου. Ποιες θεματικές θα σας φέρουν κοντά άραγε; Ο δρόμος νομίζω είναι ένας: Επέτρεψε στο παιδί που έκρυβες με επιμέλεια τόσο καιρό κάτω από την επιφάνεια, να πιει αυτή τη μέρα από το καφέ σου! Άραξε και απόλαυσέ το. Εγγυώμαι τον πιο γευστικό και διασκεδαστικό καφέ που ήπιες ίσως μετά από πολύ καιρό.

Πολλές ευκαιρίες μας δίνονται να τα λέμε κάπου κάπου με αυτό το παιδί που κρύβουμε μέσα μας. Τρόπος υπάρχει. Μη σκιάζεσαι, μη δυσανασχετείς, το πράγμα δεν είναι τόσο περίπλοκο. Για τον Θεό, μη πας και βγάλεις selfie με διάφορα μωρά που θα βρεθούν στο δρόμο σου ώστε να δείξεις πόσο «παιδί» παραμένεις τελικά, αυτό δεν θα σου προσφέρει το παραμικρό. Λοιπόν, υποθέτουμε ότι ένα DVD ή ένα Laptop το έχεις βρε αδερφέ. Μη βάλεις Ζουζούνια και πέσεις στα σκληρά, βάλε όμως ένα παιδικό. Για την ακρίβεια θα σου πρότεινα να βάλεις το αγαπημένο σου. Σίγουρα θα το έχεις ήδη ανακαλέσει στη μνήμη σου.

Όσο το βλέπεις, μπορεί από την αρχή κιόλας, τρομάζεις, νιώθεις άβολα, όπως θέλεις πες το. Γιατί πιθανόν θα έχεις ξεχάσει τα παλιά αγαπημένα σου τραγούδια που παρεμβάλλονταν κατά την εξέλιξη της ιστορίας, δεν έχεις τον ίδιο ενθουσιασμό, απορείς… «τι φάση;» Το συνειδητοποίησες; Μια ανησυχία την αποκτάς, ένα αγκάθι το νιώθεις που σαν να το ξέχασες για χρόνια μέσα στο πετσί σου και ξαφνικά χρειάζεται να το βγάλεις για να μπορέσεις να ξαπλώσεις το βράδυ. Αυτό έπρεπε να γίνει. Να ταρακουνήσεις το εγώ σου που βολεύτηκε, θρονιάστηκε για τα καλά στον ενήλικο βίο λες και δεν έχει άλλα δωμάτια η ζωή.

Εντάξει, κανείς δεν σου είπε να ξεμωραθείς. Απλώς άδραξε την ευκαιρία που γεννήθηκε μόλις. Την «εντύπωση που χαράκτηκε στη συνείδησή σου» πριν λίγα δευτερόλεπτα. Μη ξεχνάς και μην απορείς. Όλοι υπήρξαμε παιδιά, άλλοι πιο ατίθασα, άλλοι ντροπαλά, άλλοι κλαψιάρικα, άλλοι πειραχτήρια. Άλλοι γεννηθήκαμε με καλλιτεχνικές τάσεις, άλλοι με μυαλό ξυράφι ξέροντας την αριθμητική και την αλφαβήτα πριν μπούμε σε τάξη. Όπως και να ‘χει το μυστικό είναι ένα: παρέμεινε φρέσκος, ζωντανός. Βγες λίγο απ’ το μεστό, σκληρό πετσί του ενήλικα και πασπαλίσου με παιδική πούδρα, όπως τότε που το είχε ανάγκη το αφράτο, νεανικό δερματάκι σου. Άσε για λίγο τα βαρίδια της ζωής και παρέμεινε στο απαλό, μοσχομυρωδάτο παρελθόν. Πάρε μία ανάσα, γέμισε τις μπαταρίες σου. Δέξου, αγάπησε τη ζωή, παρατήρησε την απαράμιλλη ομορφιά της, με τα μάτια που έβλεπες τότε.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Comments

  1. Pingback: Το παιδικό… «συναίσθημα»: Το ‘χεις ακόμα; (Μέρος δεύτερο) – fwords.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

56 shares

See You In FB