Τo θέατρο του παραλόγου

της Μαίρης Τσιόικα

Νομίζω πως το θέατρο της ζωής σήμερα, έχει την μεγαλύτερη αυλαία, τους περισσότερους ηθοποιούς με πρωταγωνιστικό ρόλο βεβαίως-βεβαίως και το λιγότερο κοινό. Στο αρχαίο θέατρο οι ηθοποιοί φορούσαν τα γνωστά προσωπεία, ευφυές θα έλεγα, ρίχνοντας μια ματιά γύρω μου. Ο κόσμος με τρομάζει. Όχι λάθος οι άνθρωποι με τρομάζουν, απ’ όλα τα ζώα πιο πολύ. Με τόσες ανθρώπινες εκφράσεις, στα μάτια μου όλοι μοιάζουν ανέκφραστοι. Κοιτώντας ένα παλιό άλμπουμ με φωτογραφίες, δεν νιώθω τόσο φόβο. Οι άνθρωποι μοιάζουν πιο αληθινοί, γελούν και το νιώθω. Καθημερινά το μάτι μου αντικρίζει δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες γνωστών και αγνώστων. Δεν ξέρω αν γελούν, δεν μπορώ να νιώσω την χαρά τους, την αλήθεια τους. Τι έχει αλλάξει άραγε; Πως μπορεί κανείς να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, σε έναν κόσμο φορτωμένο με ψευδαισθήσεις;

Επιστρέφοντας πίσω στο θέατρο, επέλεξε μαζί μου αυτή την φορά να κάτσεις στο κοινό, με λίγους ακόμη που ήδη έχουν λάβει την θέση τους. Η παράσταση ξεκινά, φώτα, σκηνικά, ήχος, όλα έτοιμα. Σιγά-σιγά προβάλουν οι επίδοξοι ηθοποιοί. Άλλοι δειλά ξεστομίζουν κάποιους άχαρους μονολόγους. Με δυσκολία καταλαβαίνεις όσα θέλουν να πουν, για μένα αυτοί διαθέτουν μια-κάποια γοητεία. Η ίδια η δειλία, είναι μια μικρή δόση αλήθειας, αν το καλοσκεφτείς. Φυσικά κάποιοι εκμεταλλεύονται αυτή την δειλία, ώστε να βγουν μπροστά. Με καμάρι και αυτοπεποίθηση ξεκινούν τους δικούς τους ατελείωτους μονολόγους. Απορώ πραγματικά, δεν κουράζονται ποτέ τους; Άλλοι είναι πιο ήρεμοι, άλλοι πιο επιθετικοί, ορισμένοι διαθέτουν πολιτικό λόγο, άλλοι επιστημονικό και κάποιοι άλλοι ομιλούν πιο απλά, ενώ ορισμένοι τολμούν να μιλήσουν ακόμη και χρησιμοποιώντας ύβρις, όλοι όμως παίζουν έναν ρόλο. Μην παρασυρθείς, κάποιοι είναι καλοί σ’ αυτό που κάνουν, ίσως κάποιοι είναι πράγματι αληθινοί, σίγουρα κάποιοι θα είναι.

Ευτυχώς στα μέσα της παράστασης χτυπά το κουδουνάκι του διαλείμματος. Στο σημείο αυτό, προτείνω να μείνεις στην θέση σου. Κοίτα την άδεια σκηνή, χωρίς τα φώτα, χωρίς ήχο, χωρίς πρωταγωνιστές. Γιατί δεν υπάρχουν διάλογοι σε αυτή την παράσταση; Γιατί όλοι πασχίζουν για αυτόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο; Λοιπόν εγώ δεν θα μείνω άλλο. Πατώ αποσύνδεση. Ανοίγω την πόρτα. Φεύγω. Θέλω να βρω την αλήθεια. Δεν ξέρω που, ίσως πάνω σε μια αιώρα με θέα την θάλασσα, πάντως όχι εδώ. Αν το καλοσκεφτείς σε αυτό το θέατρο, ακόμη κι όσοι παρατηρούν παίζουν τον δικό τους ρόλο. Ποιος ξέρει; Ίσως αυτοί κρίνουν το φινάλε της παράστασης τελικά, όχι με like, όχι με ψευτοσχόλια, με την δική τους αλήθεια και ας πληγώσει τον εγωισμό τους. Ίσως τότε γίνουν όλα πιο αληθινά. Δες την παράσταση πολλές φορές, μην την αποφύγεις, πάτα όμως και καμιά αποσύνδεση και έλα να συζητήσουμε εκεί που σκάει το κύμα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB