Tο σκοτάδι αγάπησε το φως

της Βιλελμίνης Κόνι

Είχαν χαθεί οι σκέψεις μου μπρος στο παραθύρι.
Ίσως είχε παγώσει η στιγμή.
Όλα μοιάζαν ήσυχα, ταπεινά…
Η λάμψη της ημέρας έπεφτε.
Πόσα πλήρωσε η μοίρα για να χωριστεί το φως απ’το σκοτάδι;
Δάκρυα ήχου. Ένα βιολί παραπέρα, δάκρυζε.
Ο ήχος του ψυχρός, απογοητευμένος.
Ένας κύκλος!
Στο φως χαμογελούσε.
Μα σαν έπεφτε το σκοτάδι, δάκρυζε.
Σαν ψίθυρος οι λυγμοί της νύχτας…
Γιατί;
Γιατί το σκοτάδι αγάπησε το φως…
Και για να μπορεί να το βλέπει,
πρέπει να πεθαίνει.
Κάθε μέρα!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Avatar
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB