Το ραγισμένο γυαλί κι οι επιπτώσεις

της Έλενας Χαρτ.

Σπάσει ένα γυαλί στα δύο κι ύστερα κόλλησε το με τη πιο ισχυρή κόλλα της αγοράς. Η συγκόλληση θα επιτευχθεί μα οι ρωγμές θα είναι ευδιάκριτες με γυμνό μάτι. Αν το πισωγύρισμα είχε όψη πιθανότατα να έμοιαζε με τη παραπάνω εικόνα.

Μαζεύεις τα κομμάτια μιας ετοιμόρροπης σχέσης, κάτι ξεφτισμένες ελπίδες από το πάτωμα, τις ελάχιστες προσδοκίες σου για την αλλαγή και τραβάς μπροστά κάνοντας γιγαντιαία βήματα προς τα πίσω.

Αγάπησες εκείνο το γνώριμο σώμα μα οι συνθήκες έφτασαν τη σχέση ως το τερματικό σταθμό της. Έπειτα σπασμωδικές κινήσεις προκειμένου να αποκτήσεις αυτό που εσύ η ίδια γκρέμισες. Σ αυτή τη μάχη της αυτοαναίρεσης αλλά και το υπέρμετρου εγωισμού έχουν πέσει πολλά κορμιά. Και το δικό σου και το δικό μου. Γνωρίζοντας βέβαια εξ αρχής την έκβαση της προσπάθειας που σέρνει ξωπισω της δεύτερες, τρίτες, χιλιοστές ευκαιρίες. Μα η δύναμη της άρνησης σε ωθεί στο να κάνεις το πολυπόθητο all in.

Τις πρώτες μέρες της ευημερίας τα πράγματα δείχνουν να κυλούν ήπια μα γρήγορα γίνεσαι μάρτυρας μιας σειράς γεγονότων που είχες προβλέψει θεωρούσες πως δε θα συμβούν στη δική σου περίπτωση.

Τα δεδομένα ίδια κι απαράλλακτα, δύο άνθρωποι που γνωρίζουν λεπτομερώς ο ένας τον άλλον. Από το πως πίνουν τον καφέ τους, μέχρι εκείνο το κακό συνήθειο να πετάει τα ρούχα του στη καρέκλα ή ν αργοπορεί στα ραντεβού του. Αυτή η παράξενη οικειότητα, η έλλειψη μυστηρίου αποδυναμώνει την επανένωση που με κόπο προσπαθείς να υλοποιήσεις.
Βλέπεις στη καλύτερη των περιπτώσεων ν ανακαλύψεις κάτι που θα κλονίσει για μια ακόμη φορά την εμπιστοσύνη σου απέναντι του.

Επιπλέον εκείνη η φράση που χρησιμοποιείται αρκετά από τους δυο σας «θυμάσαι τότε» συνοδευόμενη με μια άσχημη ανάμνηση. Λόγου χάρη εκείνο το βράδυ που σε παράτησε μόνη σου στη μέση του δρόμου ή εκείνη την ημέρα που σου ζήτησε λίγο χρόνο να σκεφτεί. Τα πισωγυρίσματα μοιάζουν με ιδανικές ευκαιρίες για να κοπανήσουμε στα μούτρα του άλλου τα ψεγάδια του παρελθόντος.

Μα κι η έλλειψη εμπιστοσύνης φιγουράρει πρώτη στη λίστα της αποφυγής μιας επανασύνδεσης. Το μυαλό του πληγωμένου ανθρώπου αποκτά φαντασιόπληκτες πεποιθήσεις κι ως άλλος Σπίλμπεργκ σκαρφίζεται σενάρια προδοσίας ακόμη κι όταν το έτερο ήμισυ δεν απαντάει στο τηλέφωνο του.

Δεν είναι μόνο αυτά.

Είναι κι εκείνο το κενό που αισθάνεσαι όταν πλαγιάζεις δίπλα του κι αναρωτιέσαι ποια δύναμη σ έστειλε στη πόρτα του πάλι. Η έλλειψη εμπιστοσύνης κι εκείνη η λανθασμένη εντύπωση πως αφού δε κατάφερε εκείνος να σ αγαπήσει, τότε ποιος; Μα κι η σκέψη μιας παροδικής παραμονής δίπλα του ώσπου να φανερωθεί κάτι καλύτερο. Θερίζει ο φόβος της μοναξιάς. Ένα κράμα συνήθειας και φόβου που αρνείσαι να το παραδεχτείς -πρωτίστως στον εαυτό σου- βαφτίζοντας το αγάπη.

Όταν κάτι τοποθετείται στον φάκελο των περασμένων- ξεχασμένων έχει λόγο που βρίσκεται εκεί. Γι’αυτό αντί να αναλώνεις τον χρόνο σου σε πεθαμένες σχέσεις με ανούσια φιλιά της ζωής, δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου να σταθεί ένα βήμα παραπέρα. Κι άφησε το παρελθόν σου σφραγισμένο στην άκρη του υποσυνείδητου μαζί με τις ξεχωριστές αναμνήσεις και τα μαθήματα που διδάχτηκες.

Θέλει κότσια το φινάλε, μα η ζωή με τη βοήθεια του χρόνου θα σου επουλώσει όλα τα τραύματα…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Άγνωστος
    • 24 Μαΐου 2017
    Απάντηση

    Από την στιγμή που υπάρχουν συναισθήματα όλα τ άλλα είναι θέμα συζήτησης και θέλησης! Κατά τ’ άλλα όλοι κάνουμε λάθη και όντως ο χρόνος θα σου επουλώσει τα τραύματα αλλά όχι την πληγή…

    • Άγνωστος
    • 24 Μαΐου 2017
    Απάντηση

    Ο χρόνος θα σου επουλώσει τα τραύματα, όχι όμως και την πληγή. Βαθιά μέσα μας πάντα ξέρουμε τι ισχύει (έστω πολύ βαθιά). Απ’ την στιγμή που υπάρχουν συναισθήματα όλα λύνονται με θέληση και συζήτηση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

189 shares

See You In FB