Το πιο όμορφο δώρο

της Αναστασίας Μιγδάνη

Πλησιάζουν οι γιορτές κι εσύ δεν είσαι δίπλα μου. Πάνε έξι χρόνια που έφυγες. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες είναι που μου λείπεις περισσότερο. Μην με ρωτήσεις γιατί. Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Ή μάλλον ξέρω. Είναι που θυμάμαι όλες τις στιγμές μας. Εσένα να ντύνεσαι Άη Βασίλης και να με παίρνεις στην αγκαλιά σου για να μου δώσεις το δώρο μου. Τα μάτια μου ορθάνοιχτα γεμάτα θαυμασμό να σε κοιτάζουν και να προσπαθούν πίσω από τα γένια να βρουν το πρόσωπο σου. Ήξερα ότι εσύ κρύβεσαι κάτω από την στολή του Άη Βασίλη, αλλά να σου πω κάτι; Δεν με ενδιέφερε. Μου έφτανε που έμπαινες σε αυτή την διαδικασία για χάρη μου. Κι ύστερα πέρασαν τα χρόνια και έφυγα από κοντά σου. Άνοιξα τα φτερά μου και πέταξα μακριά από την φωλιά μου. Όμως εσύ ήσουν πάντα εκεί. Στήριγμα μου. Σε όλα. Και κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ερχόμουν κοντά σου. Και τι περίεργο! Στην αγκαλιά σου γινόμουν πάλι εκείνο το μικρό κοριτσάκι. Το κοριτσάκι σου. Ακόμη και μετά από χρόνια που έγινα μαμά η ίδια, για σένα ήμουν το μικρό σου. Η αδυναμία σου. Κι εγώ σφιγγόμουν πάνω σου να μην σε χάσω. Όμως σε έχασα μπαμπά. Κι αυτό με πονάει. Το μόνο που θέλω από τότε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες είναι να έρθεις. Για λίγο. Να φορέσεις την κόκκινη στολή και τα γένια και να με πάρεις αγκαλιά. Κι εγώ μικρή σαν τότε να κλείσω τα μάτια μου και να σε σφίξω πάνω μου. Να αγκαλιάσω τρυφερά το δώρο μου. Εσένα!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Μιγδάνη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

23 shares

See You In FB