Το πέταγμα της πεταλούδας

της Λουκίας Πέτρου

Σε μια γωνιά του κόσμου, μια πεταλούδα ανοιγοκλείνει τα φτερά της. Το αεράκι που είναι δίπλα της, στριμώχνεται και με τη σειρά του σπρώχνει το φύλλο του δέντρου, που πάνω του ξάπλωνε. Το φύλλο ξαφνιασμένο πέφτει στα άλλα φύλλα του κλαδιού, που κοιμούνται νωχελικά στη σκιά. Αυτά ξυπνάνε και αγουροξυπνημένα όπως είναι, τεντώνονται και σπρώχνουν τους καρπούς του δέντρου, που πέφτουν στο έδαφος, τρομάζοντας τα σκιουράκια που ψιθύριζαν αμέριμνα στις ρίζες του. Μουρμουρίζοντας, φεύγουν από το δέντρο κι έτσι θυμωμένα όπως είναι, σκουντουφλάνε μεταξύ τους και πέφτουν μέσα στο ποτάμι που κυλάει δίπλα τους, ξαφνιάζοντας το κοπάδι από τις πέστροφες, που ταξίδευαν ήρεμα στα νερά του. Τρομαγμένες αυτές, πηδάνε έξω από το νερό, πιτσιλίζοντας τα πουλιά που κάθονταν αμέριμνα στην άκρη του. Κι εκείνα ενοχλημένα, χτυπάνε τα φτερά τους κραυγάζοντας και σηκώνονται ψηλά, τρομάζοντας την ηρεμία του δάσους και τα ζώα που ζουν σ’ αυτό, τα οποία με τη σειρά τους αρχίζουν να φωνάζουν και να κραυγάζουν. Κι όλα μαζί τα αέρινα, υδάτινα και ζώντα στοιχεία αυτού του οικοσυστήματος, συμμετέχουν σε μία αναίτια φαινομενικά αναστάτωση, που ξεκίνησε από μία πεταλούδα που ανοιγόκλεισε τα φτερά της σε μία κίνηση απλή, καθημερινή, μα και τόσο αναγκαία για την επιβίωσή της.

Και κάπως έτσι είναι και η ζωή. Μία κίνηση απλή, αρκεί για να γίνει η αρχή μιας αναστάτωσης, όπου μία πεταλούδα θα πετάξει ή όπου ένα μικρό βοτσαλάκι θα κυλήσει σε μία λίμνη ήρεμα και σιγανά. Και ξαφνικά όλα θα αλλάξουν, όλα θα ανατραπούν, θα εκραγούν, χωρίς κανείς να το πιστεύει, χωρίς καν να το περιμένεις. Ή και να το ήθελες. Αν και κατά βάθος, ίσως και να το ήλπιζες. Οι κύκλοι που δημιούργησε το βότσαλο, να προκαλέσουν εκείνο το κύμα που θα αλλάξει λίγο ή και πολύ τη ζωή σου, που μόνος φοβάσαι να το προκαλέσεις. Κι έτσι αφήνεις το βότσαλο να κυλήσει και την πεταλούδα να ανοιγοκλείσει τα φτερά της.

Μία στιγμή, για μία άλλη ζωή.

Πότε καλύτερη και πότε χειρότερη.

Άλλοτε γίνεται δική σου κι άλλοτε όχι. Γιατί κάποιες φορές, μοιράζεται σε εκείνα τα κομμάτια που το έχουν ανάγκη, που το χρειάζονται περισσότερο. Για να συνεχίσει η πεταλούδα να ανοιγοκλείνει τα φτερά της, το φύλλο να ξυπνάει αλαφιασμένο από τον ύπνο του και το βότσαλο να κυλάει, σε μία αέναη προσπάθεια επιβίωσης και διατήρησης της ισορροπίας που αλλάζει. Μέχρι όλα να ηρεμήσουν και πάλι. Για λίγο όμως, μέχρι ο κύκλος να διαταραχθεί ξανά και ξανά…

Από μία καινούργια πεταλούδα κι ένα καινούργιο βότσαλο κάθε φορά…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

46 shares

See You In FB