Το περιβόλι

της Αναστασίας Καλοβέρου

Πέρασε κι αυτό! Πάει! Μια δυσκολία απ’ τις πολλές.Υπάρχουν και χειρότερες δυσκολίες, να θυμάσαι. Και να μην ξεχνάς να ευχαριστείς, που είσαι καλά.
Έτσι συμβαίνει. Σκοντάφτεις, πέφτεις και οι άλλοι μπορεί να κρυφογελούν και να μιλούν κακόβουλα, μα εσύ σηκώνεσαι ξεσκονίζεσαι και γελάς μαζί τους, γιατί από πριν το ‘ξερες ότι θα σηκωθείς! Και σηκώνεσαι κι έχεις περίσσια δύναμη, κάθε φορά. Μαθαίνεις και βελτιώνεσαι κι ας πονά. Επίπονη διαδικασία. Θυμίζει ξερίζωμα λουλουδιού, που όμως φυτρώνει πιο δυνατό αργότερα.

Ας γράψουμε για μια κρυφή αυλή που έχεις φυλάξει, όλα αυτά τα χρόνια. Και που την επισκέπτονται αυτή την αυλή, άνθρωποι και ανθρωπάκια. Άλλοι μένουν, άλλοι φεύγουν κι άλλοι αδιαφορούν για την ύπαρξή της.

Μια μέρα, λοιπόν θα δεις έξω από την αυλή σου, έναν διαφορετικό περαστικό που θα σταθεί για ώρα έξω από τα κάγκελα που την προστατεύουν και θα αποφασίσει να βάλει δύναμη και να σπρώξει, με κόπο, τη βαριά σιδερένια καγκελόπορτα, ώστε να περάσει μέσα. Θα θελήσει να ανακαλύψει με διάθεση και χωρίς καχυποψία, τον κήπο που καλλιεργείς, χρόνια τώρα, με ομορφιές και γλύκα. Θα θελήσει να γευτεί καρπούς, αλλά και να ακούσει την αγάπη από το θρόισμα των φύλλων.Κάποιος, που θα προσέξει ιδιαίτερα για το πώς θα σου συμπεριφερθεί και θα περπατήσει «στις μύτες» πάνω στα στολισμένα δρομάκια της καρδιάς σου. Κάποιος, που θα αναγνωρίσει τα σπάνια είδη λουλουδιών που με στοργή φυτεύεις και ευδοκιμούν για χρόνια όπως αυτά του μοιράσματος, της εμπιστοσύνης και της γαλήνης, παρόλο που κατά καιρούς κάποιοι φρόντισαν και τα ξερίζωσαν.

Με άσχημα λόγια, βρώμικες συμπεριφορές, κοροϊδία και ειρωνίες, τους άφησες να αλητεύουν και να καταπατούν τον όμορφο κήπο σου. Έν γνώση σου ήταν και αφελώς τους επέτρεψες να εισβάλουν και να ξεριζώσουν όσα όμορφα άνθη μπόρεσαν και θέλοντας να τα πάρουν μαζί τους, έγιναν κλέφτες κατά το βιαστικό και άνανδρο φευγιό τους. Μα, έτσι κι αλλιώς, έμειναν με τα μαραμένα κοτσάνια στα βρώμικα χέρια τους. Τι άδοξο τέλος, γι’ αυτούς.
Ο κήπος σου, ωστόσο, δεν έπαθε ζημιά και παραμένουν ακόμα καθαρά τα παρτέρια του, από βρωμιές και παγίδες. Ένα μέρος κάπου στο βάθος, μένει κλειστό και κρυμμένο και είναι γιατί τρόμαξε από την κακία και την αδιαφορία με την οποία, είδες να συμπεριφέρονται οι διάφοροι περαστικοί. Όμως, ανάμεσα στις γωνιές που στόλισες απολαμβάνουν τις ευωδίες οι αγαπημένοι φίλοι, οι δικοί σου άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπούν. Όσο όμως, περνάν τα χρόνια, ο φράχτης ψηλώνει και η πρόσβαση στη μαγική αυλή, γίνεται όλο και πιο δύσβατη.

Το παραμύθι, λοιπόν, λέει πως μια μέρα, θα έρθει ένας διαφορετικός περαστικός που θα σταθεί και θα αποφασίσει να μείνει στην πιο ολάνθιστη γωνιά της αυλής σου, για να θαυμάσει την κρυφή ομορφιά και τα χρώματα που έβαλες στις πέργκολες. Θα’ναι σίγουρος πως, το έψαχνε αυτό το μικρό και καλά φυλαγμένο περιβόλι σου. Ένας περαστικός, που δε θα θέλει να πάει παρακάτω, για να δει τι έχει στην άλλη άκρη του δρόμου και με το ενδεχόμενο να επιστρέψει μετά, αν δε βρει έναν καλύτερο κήπο… Έχοντας, μάλιστα και την απαίτηση να αφήνει την καγκελόπορτά σου ανοιχτή και σπασμένη! Όχι! Η πόρτα ασφαλώς και πρέπει να κλείνει, για όσους θεωρούν πως μπορούν να μπαινοβγαίνουν στο περιβόλι σου. Η γαλήνη στις κρυφές ερημιές του, είναι ο μικρός σου παράδεισος που δε θα μπορέσει ποτέ πια, κάποιος οποιοσδήποτε περαστικός, να μπει χωρίς κόπο, θέληση και σεβασμό.

Συνέχιζε να σπέρνεις και καθημερινά να καλλιεργείς. Να μπολιάζεις για καρπούς και να ξεριζώνεις τα «ζιζάνια» που σου κλέβουν το οξυγόνο. Όσο πιο πολύ ποτίζεις το περιβόλι σου αυτό θα ανθίζει και θα δυναμώνει, περιμένοντας τους ανθρώπους αυτούς και μόνο αυτούς, που θα είναι έτοιμοι και καθαροί να μοιραστούν μαζί σου, τις ομορφιές και τη χαρά της μικρής μας ζωής.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

61 shares

See You In FB