To μυαλό μου στα μάτια σου σταμάτησα

της Στέλλας Κολώνια
Σύμβουλος ψυχικής υγείας-ψυχοθεραπεύτρια

Έψαχνα για χρόνια κάτι που δεν ήξερα, τι ήταν αυτό. Γέμιζα τον χρόνο μου με ανθρώπους φωτεινούς, που στο πέρασμα των στιγμών ξεθώριασαν. Δεν γνώριζα την αλήθεια, πως το φως τους ήταν δανεικό.

Για να ακτινοβολείς, χρειάζεται να έχεις μείνει πρώτα μόνος στα σκοτεινά σου μονοπάτια. Να βρεις εσένα και τα χρώματα της ψυχής σου. Δεν χρειάζεται να δανείζεσαι το φως κανενός.

Τα δανεικά φώτα φέρνουν σκιές. Αυτές είναι που σε κυνηγούν, αυτές νομίζεις πως σε αγαπάνε. Πως να σε αγαπήσει όμως μια σκιά, όταν στο φως της ημέρας εξαφανίζεται. Χάνεται μπροστά στα μάτια σου και επιστρέφει στο σκοτάδι σου να σε πλανέψει.

Έμεινα με τα μάτια κλειστά, να ακούω και να αισθάνομαι. Δεν ήθελα να βλέπω, για να μην με τυφλώσουν εκείνα τα χρωματιστά φώτα, που μόνο έκπληξη και ενθουσιασμό προκαλούν.

Εκεί σε βρήκα. Ακούγοντας τη βροχή, χαζεύοντας τις σταγόνες. Άπλωσα τα χέρια μου, να βραχούν, να νιώσω την ενέργεια του κόσμου γύρω μου. Αισθάνθηκα ένα φτερούγισμα μέσα μου. Ήξερα πως είσαι δίπλα μου.

Η ανάσα σου ζέστανε την καρδιά μου. Μαγεύτηκα γι αυτά που δεν ζήτησες, αλλά ήθελες να μου τα δώσεις. Ανιδιοτελώς με ένα έναυσμα, την ματιά μου.

Ένιωσα ασφάλεια, έρωτα, αγάπη πριν σε δω. Άνοιξα τα μάτια μου. Τότε σε είδα, σε άγγιξα και το μυαλό μου στα μάτια σου σταμάτησα, έμεινα εκεί. Για να σε αγαπώ, από πριν, για τώρα και για πάντα.

Συνέχισε να βρέχει και προχωρήσαμε μαζί…

Κλείνω τα μάτια μου για να σε δω (Paul Gauguin).

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Στέλλα Κολώνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB