Το μόνο που μου μένει να μάθω, είναι να ξεχνώ

της Δέσποινας Καταήμη 

Και υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι.
Πώς γίνεται εκεί που όλα δείχνουν να έχουν πάρει το δρόμο τους,
σε ένα μόλις δευτερόλεπτο να έρχονται τα πάνω κάτω.
Και να στέκομαι με γουρλωμένα μάτια και να απορώ.
Και υπάρχουν στιγμές που νιώθω να με πνίγει η αδικία που εισέπραξα.
Πώς γίνεται να ξεχνούν οι άνθρωποι;
Να ξεχνούν ότι καλό τους έχεις δώσει.
Που δεν σου περίσσευε.
Κάθε άλλο.

Το έδωσες όμως με όλη την ψυχή σου.
Χωρίς να περιμένεις να πάρεις κάτι πίσω.
Ένα βλέμμα εκτίμησης μόνο.
Ένα χάδι στα μαλλιά.
Μια αγκαλιά χωρίς λόγια.
Και κάπως έτσι αρχίζεις να αδειάζεις.
Όλα χάνουν το χρώμα τους.

Η αγάπη.
Οι ευκαιρίες.
Η κατανόηση.
Η συμπαράσταση.
Η εμπιστοσύνη.
Όλα ξεκινούν να διαλύονται.

Εγώ λοιπόν.
Έμαθα.
Να δίνω.
Να χαρίζω.
Να προσπαθώ.
Να παλεύω.
Να εμπιστεύομαι.
Να συγχωρώ.
Να σπάω.
Να ξανακολλάω.
Να ξοφλάω.
Να αγαπάω.

Το μόνο που μου μένει να μάθω, είναι να ξεχνώ…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Καταήμη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

163 shares

See You In FB