Το λευκό του ονείρου

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Ξέρεις αυτό θα είναι. Μια αίσθηση ευχαρίστησης. Εκείνο το γλυκό μούδιασμα που σου χαρίζει η φωνή σαν την ακούς. Μια γλυκιά επίγευση που δεν τελειώνει μέχρι να σταματήσει να μιλά.

Τι σε κράτα λοιπόν; Γιατί να μην το πεις; Γιατί διστάζεις; Κάνεις το εύκολο, δύσκολο. Το δυνατό, αδύνατο. Εκμηδενίζει κάθε πιθανότητα η απραγία σου.

Και χάνεται η ευκαιρία. Την καπηλεύεται ο άγνωστος τυχάρπαστος. Με μια πράξη κενή περιεχομένου. Σε ένα γεγονός που έγινε για να γίνει, χωρίς να αφήσει αποτύπωμα στο λευκό του ονείρου. Και μουδιασμένοι όλοι απ’ την απρόσμενα πεζή κατάληξη, συνεχίζουν την άχρωμη και μίζερη πορεία τους.

Στην πρώτη δυσκολία, θυμούνται τη χαμένη ευκαιρία. Συνθέτουν στο νου, με φαντασία, όλα εκείνα τα δυνατά ενδεχόμενα. Όταν ένιωσαν φόβο γιατί φοβήθηκαν να νιώσουν. Όταν, προτίμησαν το εφήμερο αντί της δέσμευσης. Κι όλα εκείνα που έστεκαν εμπόδιο στην προδιαγεγγραμμένη ευτυχία, έστω από διαίσθηση, τώρα βρίσκαν τη θέση τους στο παράλογο.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

49 shares

See You In FB