Το κορίτσι των θεωριών

της Έλενας Χαρτ.

Υπήρξα σκληρός κριτής στις ξένες ζωές. Ύψωνα τον τόνο της φωνής μου εκεί που δεν έπρεπε μπήγοντας τις σκληρόκαρδες θεωρίες μου σ’ εύθραυστα σώματα. Καμωνόμουν πως ήξερα εκείνη τη μυστική συνταγή, το μαγικό συνδυασμό των δύο που γίνονται ένα. Κι αν ξέφευγε η συζήτηση σε ζητήματα τιμής, όρθωνα το ανάστημα μου κι αράδιαζα τις απόψεις μου περί αξιοπρέπειας με στόμφο. Ήμουν καλή στα λόγια, μου το έλεγαν άλλωστε από παιδί. Το κακό βέβαια ήταν πως ήμουν καλή μόνο στα λόγια. Με μια τελεία και μια παύλα ίσα με το μπόι μου. Δεν ήμουν ψεύτρα σε καμία περίπτωση. Απλώς έκρινα εκ του ασφαλούς γιατί αγάπη μου, πώς να αισθανθείς το ψύχος κάτω απ’ τα σκεπάσματα σου; Το ακούς από αφηγήσεις, το παρατηρείς από το παράθυρο ατενίζοντας τα πυκνά σύννεφα μα αν δεν κυλήσει ο παγωμένος αέρας επάνω στη σάρκα σου, πώς να νιώσεις;

Την πρώτη κρυάδα τη βίωσα σαν ηχηρό χαστούκι που έπεσε με μένος επάνω στο πρόσωπο μου. Μ’ έκαψε και με πάγωσε σε κλάσματα δευτερολέπτου. Αυτό το αίσθημα της αντίφασης με συνόδευε για χρόνια. Ήταν τότε που ανακάλυψα πως το «Δε μ’ αγαπάς» μπορεί να τύχει στον καθένα. Ακόμη και σ’ εμένα.
Στην αρχή ήταν δυσδιάκριτο. Οι παρωπίδες του έρωτα εφάρμοζαν τέλεια επάνω μου. Δεν έβλεπα τίποτα. Όλα ήταν υπέροχα κι η ζωή επιτέλους μου χαμογελούσε. Σύντομα εκείνο το χαμόγελο θα μετατρεπόταν σε κλαυσίγελος. Με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποίησα πως όσα περισσότερα δίνω, τόσα λιγότερα λαμβάνω κι ήταν πλέον πασιφανές πως η αγάπη που έκαιγε τα στήθια μου ήταν παντελώς μονόπλευρη. Δεν ήθελα να το δεχτώ. Πονούσε φρικτά η αδιαφορία. Ήμουν φλόγα κι εσύ σκληρός αέρας. Μ’ ένα πέρασμα σου, μ΄ έσβηνες.
Εκείνο που πραγματικά με τσάκιζε, ήταν πως παρ’ όλη την ψυχρολουσία εγώ επέμενα να σ’ αγαπώ. Έτσι δεν γίνεται πάντα; Ένας θύτης, ένα θύμα και στη μέση η δόλια αγάπη. Στο όνομα της οποίας εκτυλίσσονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Εγκληματικό βέβαια είναι και να μη σ’ αγαπούν. Ακόμη πιο εγκληματικό να υπομένεις καρτερικά πως αυτό θα αλλάξει. Όμως αυτά συμβαίνουν στις ταινίες του Γούντι Άλεν υπό τη συνοδεία της ανάλογης μουσικής. Στην πραγματικότητα τα πράγματα διαφέρουν. Ας το πάρουμε επιτέλους απόφαση πως ένας θα δίνεται κι ίσως θα ξεπουλιέται για χάρη της καρδιάς του. Αυτή ήμουν εγώ.

Τότε θυμήθηκα τις θεωρίες κι όλες εκείνες τις πεποιθήσεις μου περί αμοιβαίου. Τα λόγια που ξεπήδησαν από τα χείλη μου, που είχαν αποδέκτες πονεμένες ψυχές (μου έμοιαζαν φρικτά Θεέ μου..). Είχαν εκείνη τη θλίψη που ήρθε και σφήνωσε στα μάτια μου, εκείνο το παράπονο και την κούραση του χρόνου. Θυμήθηκα τα διθυραμβικά «Πάμε γι’ άλλα» και τα «Δεν σου αξίζει» που ξεστόμισα με ελαφρά την καρδία. Θυμήθηκα κι εσένα που με θεωρούσες κομπάρσο σου κι ένιωσα πως έχασα δια παντός τον εαυτό μου.
Όχι, δεν μπορούσα να πάω γι’ άλλα κι ας μη μου άξιζε. Εγώ σ’ αγαπούσα, σε ήθελα κοντά μου. Θα το παλεύαμε και στο τέλος θα τα καταφέρναμε, γιατί εγώ δεν ήμουν σαν τις άλλες. Έλα τώρα αφού διέφερα. Πως είναι δυνατόν να κατέρριπτες τη κοσμοθεωρία μου και τελικά ποια ήμουν εγώ; Το κορίτσι των θεωριών ή εκείνο το θύμα που ζητιάνευε λίγη από την προσοχή σου; Πόνος, θλίψη, ντροπή, μιζέρια μα κι ένας χαμένος εαυτός που δεν έλεγε να επιστρέψει στη θέση του.

Έπρεπε να σταθώ στην αντίπερα όχθη για να συνειδητοποιήσω πως το συναίσθημα δεν υποτάσσεται σε κανόνες. Κι όχι, οι δύο πιθανότατα να μη γίνουν ένα. Κι όχι, το «Πάμε γι’ άλλα φίλη μου» τελικά δεν αποτελεί και τη σοφότερη συμβουλή. Κι ίσως τελικά να διέφερα, όμως αυτό δεν είναι ικανό για να πυροδοτήσει το αμοιβαίο. Το «Δεν σ’ αγαπώ» οφείλεις να το ζήσεις, να το δουλέψεις μέσα σου, να το αποδεχτείς. Δες το σαν μια πληγή, ένα νέο μάθημα, μια ορθότερη θεωρία. Όλα είναι θέμα οπτικής τελικά. Επέλεξα να μην κρατήσω ούτε τις καλές, ούτε τις κακές στιγμές μας. Φύλαξα όμως προσεκτικά τις πληγές μου. Γι’ αυτές που σήμερα καμαρώνω.
Μπορεί να μην κέρδισα την πολυπόθητη αγάπη σου, όμως έμαθα να φορώ τα παπούτσια του άλλου, να κατανοώ, να συμπάσχω, να δικαιολογώ κι εν τέλει να συγχωρώ. Αναθεώρησα κι έφτασα ένα βήμα κοντύτερα στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Έκοψα κι εκείνο το απαίσιο συνήθειο να κατακρίνω όσους σκορπίζονται στην αγάπη, όσους εμμένουν σε σχέσεις εξάρτησης, όσους θυματοποιήθηκαν.
Ίσως γιατί κάπου στο ψύχος περιπλανιούνται τα ραγισμένα κομμάτια της καρδιάς μου, μαζί με τις παλιές αντιλήψεις μου.
Ίσως γιατί το κορίτσι των θεωριών αυτοκαταστράφηκε από τις ίδιες τις πράξεις του.
Ίσως γιατί όλοι μας υπήρξαμε ή θα υπάρξουμε υπό συνθήκες θύματα της αγάπης.
Ας είναι! Τίποτα δεν πήγε στράφι…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Comments

  1. Pingback: Το κορίτσι των θεωριών – Λεκτικές Αλχημείες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

78 shares

See You In FB