Το κορίτσι στο παγκάκι

της Αναστασίας Καλοβέρου

Απόγευμα, χειμώνας, ψηλή, ξανθιά, μελαγχολική και σπάνια όμορφη, με βλέμμα που κοιτά το βρώμικο πεζοδρόμιο, την είδα.
Πίνακας που θαυμάζω για μια στιγμή και η ζωγραφιά του μένει στη σκέψη μου για ώρες.
Έχει τα λεπτά της χέρια στις τσέπες της μακριάς χοντρής ζακέτας της και το κορμί της είναι σφιγμένο, θες από κρύο θες από στεναχώρια.
Τα μάτια της γαλάζια, θλιμμένα, ερωτευμένα, θολά.
Καθισμένη για ώρες στο ίδιο σημείο, χαμένη στη σκέψη της και σαν γλυπτό απαλό η επιδερμίδα της, που ο κρύος αέρας δεν την πτοεί.
Μαγεύονται ως και τα αδέσποτα σκυλιά που αλητεύουν στα γρασίδια, κοντά της.
Σαν ν’ αναρωτιούνται κι αυτά τι να ‘χει τόσο βαρύ στην καρδιά της.
Ένα κορίτσι στο παγκάκι, σε αυτή τη γωνιά του κόσμου, δακρύζει λίγο πριν πέσει το κρύο βράδυ.
Αχ, και να’χα το θάρρος να κάτσω πλάι της, αμίλητος κι εγώ μονάχα με την παρουσία μου να τη συντροφεύω κι ας μη μου πει ποτέ, γιατί πονά.
Μόνο να μ’αφήσει δίπλα της να σταθώ, να κλέψω λίγη από τη μαγεία της ύπαρξής της, εκείνη τη μοναδική στιγμή, που εγωιστικά διεκδικώ δικιά μου. 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

74 shares

See You In FB