Το καμένο ημερολόγιο

της Άννας Βήχου

Έτριψα τα γόνατα μου να τα ξεκουράσω από το βάρος της αλήθειας.
Άνοιξα προσεκτικά το κόκκινο δερμάτινο βιβλίο, εκεί που γράφω για όλα εκείνα που πονάνε την ψυχή.
Το ξεφύλλιζα και σημείωνα με κίτρινο μαρκαδόρο, όπως όταν ήμουνα παιδί, τα sos.
«Σήμερα έμπλεξε τα δάχτυλά του στα δικά μου καθώς άπλωσε τον ίσκιο του επάνω μου»
«Σήμερα με κοίταξε μ’ αγάπη»
«Σήμερα με πλήγωσε»
«Σήμερα με αγνόησε»
Κι όσο μετρούσα τις σελίδες τόσο οι πληγές βάθαιναν. Αιμορραγούσαν ξανά και ξανά. Μέχρι που με μούδιασε το αβάσταχτο εσύ.
«Σήμερα με σκότωσε» έγραψα στην τελευταία.
Κάθομαι ζωντανή-νεκρή, μετρώντας τις απώλειες. Ξαναζώντας τα από την αρχή μήπως και σε σακατέψω μέσα μου. Μήπως σε σκοτώσω για να αναστηθώ.
Θεέ μου…
Όλο στην πρώτη μας ματιά γυρνώ. Να ανασαίνω για λίγο την μορφή σου. Πόσο ασφυκτιώ όταν σε χάνω.
Κλέβω από την γιορτή μέσα μου, του τότε.
Μέχρι να κλείσω το βιβλίο μάτωσα πολλές φορές.
Πάγωσα χίλιες φορές τον χρόνο.
Κι όταν επιτέλους τα κατάφερα να σκίσω τις σελίδες, άναψα φωτιά να ζεσταθεί λιγάκι η καρδιά.
Έμεινα εκεί. 
Να βλέπω την σκόνη που απέμεινε από σένα. Περιμένοντας υπομονετικά να χαράξω πάνω σου το αντίο,
Για να μπορέσω επιτέλους να πετάξω.
Κοίτα με. Ακόμα δίχως φτερά υπάρχω…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Βήχου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

38 shares

See You In FB