Το δικό μου ταβάνι

της Νίκης Χατζηευστρατίου

Ομολογώ.
Είχα καιρό να σε σκεφτώ.
Δε μου ήταν και ιδιαίτερα αναγκαίο τελευταία.
Είχα πράγματα να με κάνουν να ξεφεύγω.
Να απασχολούν το μυαλό μου…
Και τα κατάφερναν με ιδιαίτερη επιτυχία.
Ως τώρα…

Τώρα, που πλησιάζει ο καιρός να προχωρήσω…
Διάολε είσαι εκεί συνέχεια!
Και ας έχει ξεθωριάσει στο μυαλό μου το πρόσωπό σου.
Οι λεπτομέρειες των ματιών σου.
Θυμάμαι όμως ότι μαζί σου κούμπωσα!
Έζησα τα πιο έντονα μου συναισθήματα.
Έφτασα στην άλλη άκρη για σένα.
Γι’ αυτά που με έκανες να νιώθω.
Και για όσα ένιωθα όταν ήμασταν μαζί.

Και δεν σου κρύβω πως φοβάμαι!
Φοβάμαι μήπως δεν καταφέρω να νιώσω ξανά όλα όσα ένιωσα μαζί σου.
Πως έτσι νιώθεις μόνο μια φορά.
Και όπως λένε πολλοί,
«Στο τέλος δεν καταλήγεις με αυτούς τους ανθρώπους.»
Έτσι θα συμβεί και με μένα;
Θα μείνω στιγματισμένη;
Με την ιδέα μιας -φαινομενικά- όμορφης σχέσης που δεν θα μπορέσω να ξαναζήσω;

Τουλάχιστον κατάρα μου φαντάζει εμένα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Νίκη Χατζηευστρατίου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB