Το δεύτερο αόρατο εγώ μου

της Δέσποινας Τσαναξή

Αυτό το κείμενο, το αφιερώνω σε σένα.  Σε σένα που δε γνώρισα ποτέ. Ήσουν αυτός που μου έδωσε την ευκαιρία να γεννηθώ, να δημιουργηθώ. Είσαι εσύ που έμεινες εκεί πάνω για να με καμαρώνεις. Τι και αν μερικές φορές νομίζω πως με ξέχασες. Δεν αληθεύει. Παιχνίδια του μυαλού. Αδερφέ μου, αυτό είναι για σένα.

Χρόνια αναρωτιόμουν πώς θα καλύψω το κενό που νιώθω μέσα μου. Την ακατανίκητη απώλεια που με στοίχειωνε χωρίς να ξέρω το λόγο. Άπειρες συζητήσεις μόνη μου. Προσπαθώντας να με καταλάβω. Και όμως πάντα όταν μιλούσα είχα ένα βουβό ακροατήριο. Είχα εσένα. Τι και αν σε ένιωθα σαν σκιά. Σαν κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω. Τώρα το βλέπω καθαρά. Ήσουν εκεί κάθε φορά. Με άκουγες. Και έκλαιγες που δεν μπορούσες να με κρατήσεις.Να μου πεις πως με αγαπάς και πως κανείς δεν θα με πειράξει. Νευρίαζες κάθε φορά που κάποιος μου φερόταν άσχημα. Και έτσι πάλευα εγώ και για τους δυο μας.

Να ξέρες πόσο σε έχω ανάγκη. Πόσο μου λείπει που δεν είσαι δίπλα μου. Εδώ στο μπαλκόνι, να καπνίζουμε και να μιλάμε για ώρες. Να με μαλώσεις που κλαίω, να με πειράξεις για να γελάσω. Να μου πεις τις εμπειρίες σου και ό,τι έχεις κάνει κρυφά από τους γονείς μας. Να με παρηγορήσεις. Να με προστατέψεις. Γιατί δεν είσαι εδώ, και με έχεις κάνει να γράφω εγώ για σένα;
Πρέπει να αρκεστώ στο ότι υπάρχεις μέσα μου. Πρέπει να συμφιλιωθώ στο δεύτερο αόρατο εγώ μου. Και αφού δεν μπορώ να στα πω, προτιμώ απόψε να στα γράψω.

Με ακολουθείς παντού, και έτσι έχω πάντα κάποιον να με προσέχει. Με ακολουθεί η σκέψη σου, το πείσμα σου και η ατελείωτη χαρά σου. Έτσι είμαι εγώ. Και αν υπήρχες έτσι θα ήσουν και εσύ. Αυθόρμητος, ανυπόμονος και πιο δυνατός. Σε ευχαριστώ που μου τα δίνεις όλα απλόχερα. Μερικές φορές σε φαντάζομαι, πλάθω την εικόνα σου στο μυαλό μου. Και είμαι σίγουρη πως θα έμοιαζες έτσι ακριβώς.

Εσένα λοιπόν σε αγαπάω με όλες μου τις δυνάμεις. Για όλα όσα με άφησες να γίνω. Για τις ευκαιρίες που μου πρόσφερες, κάνοντας πίσω. Μη θέλοντας να κατέβεις εδώ. Γιατί σε σένα η ζωή φαινόταν παιχνιδάκι. Ήθελες να τα γευτώ εγώ, όλα αυτά. Να δω από κοντά τις ομορφιές και τις ασχήμιες του κόσμου. Μου έδωσες κάτι από την ευθύτητα σου και την αλόγιστη αισιοδοξία σου, ώστε ποτέ να μην τα παρατήσω. Δεν με εγκατέλειψες στιγμή. Ένιωθα τα ματιά σου να καίνε την πλάτη μου και τα φτερά σου να με αγκαλιάζουν όταν ήμουν ευάλωτη. Ένιωθα το ένα σου χέρι να με σηκώνει όταν έπιανα πάτο και το άλλο να με σπρώχνει για να βγω μπροστά. Και έπαιρνα δύναμη και κολυμπούσα για να αναδυθώ ξανά.

Αν υπάρχει φύλακας άγγελος, εσύ είσαι σίγουρα ο δικός μου. Ο δεύτερος αόρατος εαυτός μου. 

Κλείνω εδώ. Γιατί τα δάκρυα πλημμυρίζουν τις λέξεις μου. Σε αγαπώ, να το θυμάσαι. Και ας μην σε γνώρισα ποτέ. Καληνύχτα αδερφέ μου.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

80 shares

See You In FB