Της ψυχής το δηλητήριο

της Λουκίας Πέτρου

Ζήλεια…

Συναίσθημα ή παιχνίδι του μυαλού; Σκοτεινό, ασφυκτικό, πιεστικό. Περιοριστικό. Βασανιστικό. Για αυτόν που το νιώθει, αλλά κι γι΄ αυτόν που γίνεται αποδέκτης του. Που τον αφορά.

Ζηλεύεις; Διεκδικείς ή απαιτείς την συντροφικότητα; Χτίζεις σχέσεις εμπιστοσύνης ή τοίχους; Ανάμεσα σε σένα και τον άνθρωπο σου; Προσπαθείς ή θεωρείς τα πάντα δεδομένα, κεκτημένα και πως σου ανήκουν ολοκληρωτικά;
Αφήνεις περιθώρια, χώρο, αναπνοές; Αφήνεις τον εγωισμό στην άκρη; Αποδέχεσαι την ελευθερία του συντρόφου σου, ή ελέγχεις όσα τον αφορούν, όσα πράττει ή όσα λέει; Είσαι έτοιμος να παλέψεις για όσα φοβάσαι μη χάσεις, ή η σχέση περικλείει μόνο εσένα και εκείνον, σε ένα δέσιμο τόσο ασφυκτικό, τόσο στενό που ο χώρος μικραίνει, περιορίζεται και στο τέλος εξαφανίζεται; Και τότε ο ένας θα απορροφήσει τον άλλον, σε ένα αρρωστημένο παιχνίδι εξουσίας, δύναμης και ισχύος. Για έναν. Μόνο.

Η σχέση απαιτεί δύο. Κομμάτια ξεχωριστά, που θα λειανθούν ώστε στο τέλος να αποτελέσουν συμπαγή οντότητα. Δυναμική και ευέλικτη, ανθεκτική και ενιαία, χωρίς τα δύο να γίνουν ένα. Αλλά το ένα, να γίνει δύο, σαν ένα. Και μόνο.
Γιατί μόνο τότε, θα παίρνεις. Και θα δίνεις. Σε μία συνεχή ροή αισθημάτων και συναισθημάτων. Αισθήσεων, γνώσεων και ενσυναίσθησης. Ως μία αδιάκοπη προσπάθεια επίτευξης της τέλειας αρμονίας, σύζευξης και ένωσης. Της «σύμπλευσης» κορμιών και σκέψεων, χωρίς κανένας να χάσει την μοναδικότητά του, τη διαφορετικότητά του. Τη διακριτότητά του. Τα χαρακτηριστικά εκείνα, που ξεχώρισαν και διεκδίκησες. Και τώρα προσπαθείς να τα αφομοιώσεις με τα δικά σου.

Τίποτα δεν μας ανήκει. Συμβαδίζει, συμπορεύεται και μας συντροφεύει για όσο καιρό το συναποφασίζουν και οι δύο πλευρές. Για όσο καιρό το συν-επιθυμούν. Και κάποια στιγμή ίσως και να σβήσει από τη μία πλευρά, ίσως και από τις δύο. Μα έτσι είναι οι σχέσεις, δυαδικές και αβέβαιες. Η αβεβαιότητα σε αντίθεση με την κτητικότητα, θρέφει το πάθος και δίνει το κίνητρο της συνεχούς εξέλιξης και ωρίμανσης. Μην αφήνεις τη ζήλεια να εισβάλει στη ζωή και τη σχέση σου. Σε όποια πλευρά κι αν είσαι, μη δηλητηριάζεις το μυαλό και κυρίως την ψυχή. Μη σκοτεινιάζεις τη ματιά σου με εικόνες που δεν σου αρμόζουν είτε γιατί εσύ τις επέβαλες, είτε γιατί σου επιβλήθηκαν. Να χαίρεσαι για εκείνα που ανταλλάσσεις στη σχέση σου κι όχι για αυτά που περιορίζεις. Που φυλακίζεις, που ελέγχεις και στο τέλος τα χάνεις. Γιατί η ζήλεια που δηλητηριάζει εσένα, μολύνει και το σύντροφό σου. Κι όσο η μόλυνση εξαπλώνεται, η αγάπη νεκρώνει. Και στο τέλος πεθαίνει.

Κι όταν η αγάπη πεθαίνει, η ψυχή και το μυαλό δεν ονειρεύονται πια. Και σταματούν να ελπίζουν. Και σκοτεινιάζουν. Κι αδιαφορούν. Και δεν ξανασμίγουν ποτέ…
Γίνονται αέρας και σκορπούν. Και χάνονται… Και δε νοιάζονται πια.
Και τα μάτια δε βλέπουν τις ίδιες εικόνες, δεν ακούν τα ίδια λόγια.
Μόνο σιωπή πια.
Και τίποτα άλλο…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

55 shares

See You In FB