Τι είναι αυτό που θέλει μια γυναίκα; (Μέρος πρώτο)

του Αντώνη Πουλινάκη

Όσες ζωές και να ζήσω, όσες ιστορίες και ν’ ακούσω, όποια γυναικεία βλέμματα και να κοιτάξω, πάντα θα έχω αυτό το ερώτημα να με προβληματίζει. Πολύ πιθανόν να μην χρειάζομαι την απάντησή του γιατί κάθε άνθρωπος είναι από τη φύση του διαφορετικός. Αλλά εδώ μιλάμε για τη γυναίκα. Για ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ. Γένους θηλυκού. Που πας; Κάτσε καλά. Θα το πάω αλλιώς όμως. Θα το ξανασοβαρέψω.

Μια γυναίκα θα τη χαρακτήριζα σαν ένα ταλαντούμενο αντικείμενο, σαν το κύμα της θάλασσας, σαν ένα φθινοπωρινό αεράκι. Μία από δω και μία από ’κει. Μπορείς να είσαι σίγουρος που θα σκάσει αυτή τη φορά το κύμα; Πιστεύω πως ακόμα και η ίδια η γυναίκα πολλές φορές απορεί με τον εαυτό της. Δημιουργήθηκε για να ταλαντεύεται σαν τον άνεμο και μαζί της να παίρνει και τον άνδρα. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να τη βαρεθείς; Πόσα φυσικά πειράματα βασίστηκαν πάνω στην ταλάντωση; Πόσα παιδιά τους αρέσουν να παίζουν με τα κύματα; Πόσες όμορφες φωτογραφίες τραβήχτηκαν με σκοπό να αποθανατίσουν τα μακριά μαλλιά της καθώς ανεμίζουν στον αέρα; Η γυναίκα παρομοιάζεται με τη ζωή. Με τη ζωή που συνεχώς σου κρύβει εκπλήξεις. Που ποτέ δεν είσαι σίγουρος για την επόμενη στιγμή της. Για το τι θα σου φέρει η επόμενη ημέρα. Με τη ζωή λοιπόν. Και γι’ αυτό το λόγο στη ζωή σχεδόν κάθε άνδρα υπάρχει και μια γυναίκα που είναι όλη του η ζωή.

Και τώρα που σας καλόπιασα σειρά έχουν τα παράπονά μου. Αυτά του κάθε άνδρα. Αυτά που και ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα απλά θα μείνουν παράπονα. Σκονισμένα αντικείμενα στο ράφι μιας ντουλάπας. Μέσα μέσα. Και κλειδωμένη. Ξεχασμένα από το Θεό. Ανεξήγητα φαινόμενα που έμειναν άλυτα γιατί απλά δεν μπορέσαμε. Πάμε λοιπόν να μιλήσουμε για το εξωτερικό περιτύλιγμα της γυναίκας. Το σώμα της. Ό,τι πιο ελκυστικό, γοητευτικό και αθεράπευτα τέλειο σχήμα δημιούργησε ο Θεός. Κι όμως. Υπάρχουν κι αυτές που δεν το προσέχουν. Που το έχουν β’ διαλογής. Που το δίνουν για ενοίκιο με την ώρα. Το σώμα μας είναι δώρο από το Θεό. Τα δώρα δεν ενοικιάζονται. Δεν πωλούνται. Ούτε χαρίζονται. Τα δώρα μένουν σε μας. Είναι δικά μας και πρέπει από σεβασμό να τα προσέχουμε. Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε είναι να τα μοιραζόμαστε. Από αγάπη για τον άλλον. Έτσι και η γυναίκα. Το δώρο της στον άνδρα είναι να μοιράζεται την ίδια. Την ψυχή και το κορμί της. Παραπονιέμαι και στεναχωριέμαι. Πόσα κορμιά δανείστηκαν σε ξένους περαστικούς από ένα πείσμα κι έναν εγωισμό; Πόσες ψυχές πληγώθηκαν έναντι της σαρκικής ικανοποίησης; Πόσο πόνο προκάλεσαν γυναικεία κορμιά στον ανδρικό πληθυσμό από μία εκδίκηση; Γιατί; Τι είναι αυτό που θέλει μια γυναίκα; Μια καρδιά να τη μοιράζεται ή απλά ένα κορμί από την αγορά; Την απάντηση την ξέρω; Δεν ξέρω! Αυτό που ξέρω όμως είναι πως υπάρχουν και οι ακριβές. Και φοβάμαι ένα πράγμα. Πως οι φθηνές πληθαίνουν. Πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα.

Σου ’κανα την καρδιά περιβόλι; Συγγνώμη. Η αλήθεια μερικές φορές σε κάνει να ντρέπεσαι. Ίσως σε τρέπει σε φυγή. Ίσως σε στέλνει στο βωμό των δακρύων. Ας είναι όμως αυτά που θα σου δώσουν αξία στη φτωχική ζωή που διάλεξες να κάνεις.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB