Της ψυχής και της καρδιάς

της Χριστίνας Παλακίδου

Μια μέρα η ψυχή είπε στην καρδιά:
«Αν μ’ αγαπάς δε θα μ’ ενοχλήσει που δεν μπορώ να σε συναντήσω…
Αν μ’ αγαπάς δε θα μ’ ενοχλήσει που δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω….
Εγώ όμως σ’ αγαπάω και δεν με ενοχλεί που είσαι μακριά από εμένα…
Εγώ σ’ αγαπώ και σε αποδέχομαι…εσύ;»
Τότε την άκουσε να κλαίει γοερά.
«Τι έχεις, καρδιά μου;», τη ρώτησε η ψυχή.
«Πληγώνομαι από ανθρώπους που τους έδωσα αγάπη και με απογοήτευσαν… που πίστεψα πως άξιζαν να τους περιμένω κι έπεσα έξω… Πονάω πολύ… έχω γεμίσει πληγές… θέλω να ξαποστάσω λίγο… να πάψω να νιώθω και να σκέφτομαι… Να πάψω να χτυπάω πια…», ξέσπασε η καρδιά.
«Ηρέμησε, καρδιά μου… το ξέρω.», είπε γαλήνια η ψυχή.
«Μα πώς μπορείς να το ξέρεις;», απόρησε η καρδιά.
«Εγώ και εσύ είμαστε ένα πια… όταν πονάς, πονάω… όταν είσαι χαρούμενη, είμαι και εγώ…. Απλά η μία είναι πιο δυνατή κάθε φορά για να στηρίζει την άλλη… έτσι πρέπει… Ηρέμησε…. Θα περάσει… Αύριο θα χαμογελάμε μαζί, θα πονέσουμε πάλι μα αυτή είναι η γοητεία της ζωής… είναι γλυκός ο πόνος της αγάπης, καρδιά μου… Μην το ξεχάσεις ποτέ… Σ’ αγαπώ πολύ.»

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB