Θρυαλλίδα

της Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου

Όταν περπατάς, σου μιλούν οι σκέψεις, η πόλη σου λέει τα μυστικά της, αρχίζεις και βλέπεις τριγύρω, παρατηρείς τους δρόμους, τους ανθρώπους όλων των λογιών που περνούν και ακούς κι αυτούς. Την ιστορία που κουβαλάει ο καθένας.
Πάνε μέρες που σκέφτομαι. Πόσο περίεργοι είμαστε οι άνθρωποι. Τι θέλουμε τελικά. Να ξεφεύγουμε από τη ρότα μας. Μπερδεμένη από κούνια αρχίζω να με αποσαφηνίζω.
Κουράστηκα. Ζυγίζω διαφορετικά, μετρώ αλλιώς. Δικάζω και καταδικάζω. Προσπαθώ να βρω ένα θετικό στον καθένα. Να δικαιολογώ. Να σωπαίνω όταν πρέπει. Όχι γιατί δεν είναι τίποτα που με έχει πειράξει αλλά δεν ξέρω αν αξίζει να αναλωθείς, να εξηγείς αυτά που κατανοητά δε θα γίνουν. Συγνώμες και ευχαριστώ τέλος. Αδικοχάθηκαν πολλά. Μα έρχεται η στιγμή που δυσανασχετείς. Που σου λέει ότι το ζύγισμα έγινε και η ζυγαριά γέρνει αισθητά προς τη δική σου τη μεριά. Πως νιώθεις, θεωρείς, ότι έδωσες περισσότερα, πολύ περισσότερα. Παράπονο, θυμός, τι κάνεις λάθος γιατί πρώτη φορά δεν είναι και τελικά ένα +1 στη λίστα των περαστικών. Μην κοιτάς, δεν είναι όλοι για να μένουν. Δεν ήρθαν γι’ αυτό και ούτε σε νοιάζει γιατί. Πρέπει να μάθεις και να διώχνεις, όχι μόνο να φεύγουν από μόνοι τους. Κι αυτές στις απώλειες λογίζονται και ίσως, πονούν περισσότερο. Θα ‘σαι εκεί, θα τους νοιάζεσαι, αλλά από μακριά. Ξέρεις, τις αλήθειες που δε θες, δεν τις βλέπεις. Μα οι άνθρωποι, δεν εξελίσσονται παράλληλα ούτε έχουν για να δώσουν. Και τότε, εύχεσαι απλά να μεγαλώσουν. Και κάποτε το δρόμο τους να βρουν. Κι ίσως τότε σταματήσουν και τους εαυτούς τους να εξευτελίζουν και συ να λυπάσαι γι’ αυτούς. Για να ακούσεις γνώμες, πρέπει πρώτα να εκτιμάς τον απέναντι. Κάτι που συνεπάγεται να μιλά με πράξεις στη δική του ζωή πρώτα. Παντογνώστες αφηγητές στων άλλων τις ζωές όλοι υπήρξαμε. Αλλά επειδή μάθαμε πως είναι, ας πάψουμε. Όσο για μένα, σε σκεφτόμουν χθες. Πάλι. Εκεί που περπατούσα. Μου ‘λειψες. Οι συζητήσεις μας. Και οι λέξεις μας θα μου λείψουν. Μα κανείς, μεγαλώνει καλύτερα μόνος. Όχι όταν το κάνουν άλλοι γι’ αυτόν πριν από αυτόν. Κάθε που θα μου λείπεις, εσύ, ή κάτι, θα μεγαλώνω και λίγο ακόμη.

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

137 shares

See You In FB