Θέλω να σε δω να λάμπεις

της Φανής Μιχαήλ

Κλείνω τα μάτια μου κι είσαι εκεί. Τα ανοίγω και είσαι ξανά εκεί. Να με κοιτάς, να με επεξεργάζεσαι με αυτά τα μάτια τα ανεξήγητα, τα μυστηριώδη, που σχεδόν πότε δεν ξέρω τι σκέφτονται, τι λένε και τι θέλουν να πουν. Με κοιτάς, με επεξεργάζεσαι, προσπαθείς να καταλάβεις από τι είμαι φτιαγμένη και από ποιο άγνωστο πλανήτη έχω ξεβραστεί σε αυτόν, σε αυτή την πόλη, σε αυτό το χρονικό σημείο.
Αυτό που σου απαντώ με τα μάτια, επειδή μόνο αυτό τον τρόπο ξέρω και με τις πράξεις μου, είναι ότι είμαι μια γυναίκα, ένας άνθρωπος μιας άλλη εποχής, πιο αγνής, ειλικρινέστερης και πιο ξεκάθαρης. Κι εσύ χρειάζεσαι τόσο πολύ τέτοιους ανθρώπους γύρω σου, αλλά ίσως δεν τους γνώρισες ή όταν τους γνώρισες δεν τους χρειαζόσουν, νόμιζες ότι τα μπορείς όλα μόνος σου. Κανείς, μάτια μου, δεν τα μπορεί όλα μόνος του, όσο κι αν το θέλει. Όλοι χρειαζόμαστε τη βοήθεια, όσο εγωιστές κι αν είμαστε, ο καθένας μπορεί λιγότερο ή περισσότερο, αλλά όλοι τη θέλουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας, καλώς ή κακώς κι εσύ τη χρειάζεσαι τώρα. Μην κλείνεσαι στον κακόκεφο εαυτό σου, μην τα βλέπεις όλα μαύρα ή άσπρα, επειδή υπάρχει και το γκρι. Δε σου βγήκε την πρώτη φορά, δε σου βγήκε τη δεύτερη, θα σου βγει όμως κάποια στιγμή.

Θέλω να σε δω να χαμογελάς, να ξεχνιέσαι και να ελπίζεις ξανά στη ζωή. Θέλω να σε νιώσω, όπως λες ότι ήσουνα κάποτε κι αυτό, αν δεν το αποφασίσεις πρώτος εσύ, δεν μπορεί να σε κάνει κανένας άλλος να το πάρεις απόφαση. Θέλω να σε δω να στέκεσαι στα πόδια σου και να λάμπεις ξανά ολόκληρος από μόνος σου. Θέλω να σε δω να γίνεσαι αστεράκι αυτόφωτο κι όχι ετερόφωτο, να μη χρειάζεσαι κανενός άλλου το φως για να λάμψεις, θα φτάνει και θα περισσεύει το δικό σου, ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις, αυτό το λένε ξεκάθαρα τα μάτια σου.

Πόσες φορές να έχεις χάσει, άραγε, το δρόμο σου και πόσες φορές ακόμη θα τον χάσεις, δεν ξέρω. Προσπαθώ να σου δείξω εγώ το μονοπάτι, αλλά δε μου δείχνεις το δρόμο. Μη χαθείς ξανά, όχι για εμένα ή για κανένα άλλον, αλλά κυρίως για εσένα, για τη δική σου την ψυχή, μην την ταλαιπωρείς άλλο, κρατήσου από κάπου και όρθωσε ξανά ανάστημα. Δύσκολο, ε; Όχι ακατόρθωτο, όμως. Σκέψου, τι όμορφα θα είναι να ανοίγεις τα μάτια σου και να τα βλέπεις όλα λίγο πιο φωτεινά και χαμογελαστά κι αυτό να είναι επιλογή σου κι ας γκρεμίζονται όλα γύρω σου. Εκεί είναι το στοίχημα, να μπορείς να το κάνεις, όταν τίποτα δε σε βοηθάει να το νιώσεις.
Κάπου εκεί τριγύρω, θα είμαι κι εγώ, θα ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και θα βλέπω τα δικά σου, απλά τότε πια δε θα αναρωτιέμαι τι θέλουν να μου πουν, επειδή δε θα το λένε απλά, αλλά θα το φωνάζουν ότι είσαι καλά, ότι λάμπεις κι είναι επειδή το κατάφερες και το ήθελες ο ίδιος.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

73 shares

See You In FB