Θέλω δυο λόγια να σου πω

της Κατερίνας Ζυγουράκη

Θέλω δυο λόγια να σου πω, μου επιτρέπεις; Θέλω να ξέρεις πως δε θα υπάρξει άλλος για πολύ καιρό ακόμα. Σου έδωσα ότι είχα, μου τα πήρες όλα. Δεν τα ζήτησες, αλλά στα έδωσα κι έτσι έμαθες να μου ζητάς. Και τώρα έφτασε το τέλος και δεν μου έμεινε τίποτα πια. Ψάχνω να βρω μέσα μου κάτι, να βρω θέληση να δώσω και πάλι, να δώσω σε κάποιον άλλον, θέληση να προχωρήσω και να γνωρίσω. Και δε βρίσκω τίποτα. Βρίσκω μόνο κενό. Κι εσένα. Ακούω την ηχώ της παρουσίας σου, την ηχώ της αγάπης σου. Ανακαλώ την  ανάμνηση της αγκαλιάς σου, την ανάμνηση του αγγίγματος σου. Ένα φιλί σου στο μάγουλό μου, ένα φιλί σου στο λαιμό μου, στα χείλη μου, στο σώμα μου. Ένα αστείο, ένα γέλιο, μια βόλτα, μια συζήτηση, ώρες ατελείωτες ώρες ευτυχισμένες… 

Άδειασα μέσα μου επειδή σε αγάπησα. Κι είναι η ειρωνεία μεγάλη, αφού μόνο με την αγάπη σου ένιωσα ολοκληρωμένη και γεμάτη. Γιατί ένας άνθρωπος να σε αγγίζει, να σε σημαδέψει περισσότερο από κάποιον άλλον; Δεν έχει σχέση με το χρόνο που ξέρεις κάποιον, όχι. Μπορεί να πέρασε από τη ζωή σου για μια στιγμή αλλά να άφησε στην καρδιά σου σημάδια παντοτινά και ανεξίτηλα, ισχυρότερα από κάποιον που έμεινε δίπλα σου χρόνια ολόκληρα. Γιατί πώς ξεχνάς μια αγάπη που είναι μέσα σου χαραγμένη για πάντα; Μια αγάπη που δεν ήτανε κοινή αλλά μοναδική και τέλεια μέσα στην ατέλειά της. Μιλάμε για μια σχέση πολύ παραπάνω από φιλική και πολύ λιγότερο από ερωτική αλλά πολύτιμη από κάθε άποψη.

Σε γνώριζα καλυτέρα απ’ ότι γνώριζα τον ίδιο μου τον εαυτό. Κι εσύ γνώριζες εμένα εξίσου. Πηγαίναμε μαζί μπροστά.  Γιατρεύαμε ο ένας τις πληγές του άλλου. Ό,τι καλό ή κακό, σε εσένα ήθελα να το πω. Ήσουν το στήριγμά μου, η παρηγοριά μου, μα πάνω από όλα το λιμάνι μου. Ναι, ήσουν πάνω από όλα και όλους. Ήσουν ο ήλιος που φώτιζε τις μέρες μου. Το φεγγάρι που φώτιζε τις νύχτες μου. Και είσαι ακόμα έως και σήμερα και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημά μου.

Αγαπιόμασταν καρδιά μου. Ένας ολόκληρος ουρανός με αστέρια -όσο κλισέ και να είναι- δε φτάνει για να περιγράψει αυτά που έβλεπα μέσα στα μάτια σου κάθε φορά που με κοιτούσες. Αγάπη πραγματική, λατρεία και φροντίδα και ανησυχία για εμένα για να είμαι καλά. Πόνο όταν πονούσα και σκληρότητα για όποιον με πόνεσε. Και είχες για εμένα την καλύτερη ιδέα, την πιο αγνή και αληθινή άποψη. Με έκανες να πιστέψω πως αξίζω κάτι παραπάνω. Αστείο, αν σκεφτείς πως εσύ τελικά μου έδειξες το δρόμο μακριά σου, το δρόμο για να ανακαλύψω αυτό που μου αξίζει πραγματικά.

Σε εσένα έδειξα τον πιο αληθινό μου εαυτό. Με έμαθες πραγματικά επειδή με έμαθες από την αρχή. Επειδή ενδιαφέρθηκες να μάθεις κάθε εκατοστό της ψυχής μου. Εισέβαλες σε κάθε μικρή ρωγμή, σε κάθε παλιά πληγή και άρχισες να τις γιατρεύεις. Αργά και σταθερά. Με μια σου λέξη, με ένα σου άγγιγμα, χωρίς καν να το καταλάβω έπαιρνες μακριά μου το κακό. Νόμιζα πως ήταν ιδέα μου, αλλά το έκανες ξανά και ξανά μέχρι που με έπεισες. Μου έμαθες τι θα πει αληθινή και αγνή αγάπη. Μου έμαθες να μοιράζομαι με ένα νέο τρόπο. Με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Εναπόθεσες την καρδιά σου στα χέρια  μου με απόλυτη εμπιστοσύνη από την πρώτη στιγμή. Σαν ένα μικρό κουτάβι που εμπιστεύεται το αφεντικό του. Πάντα ήσουν το μικρό μου κουταβάκι. Σε φρόντισα και σε αγάπησα και σου έδωσα τα πάντα. Μέχρι  που δεν μου έμεινε τίποτα πια να δώσω.

Δεν ξέρω λοιπόν που σε έχασα. Δεν βρίσκω το λάθος πουθενά επειδή πώς γίνεται να υπάρχει λάθος στην αγάπη; Σε αγάπησα και πόνεσα και ο πόνος μένει και εσύ μένεις ένα αποτύπωμα στην καρδιά μου και χώρο δεν αφήνεις πια. Γι’ αυτό καρδούλα μου δεν θα υπάρξει άλλος για πολύ καιρό ακόμα, μην ανησυχείς. Δεν έχω άλλες αντοχές. Πρέπει να κάτσω στη γωνίτσα μου να φροντίσω τις πληγές μου. Να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου, να μαζέψω τα κομμάτια μου και πάμε πάλι απ’την αρχή.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB