Θαύματα; Ή απλά πίστη;

της Δέσποινας Καταήμη

Γενικώς δεν πιστεύω στα θαύματα.
Και δεν έχει να κάνει με την πίστη μου στο Θεό.
Απλά θεωρώ πως η απληστία μας, η υπερβολική εξέλιξη, έχουμε μόνοι μας καταστήσει απαγορευτικά τα θαύματα.
Όπως λένε όμως: Για όλα τα πράγματα υπάρχει μια πρώτη φορά.
Πρώτη φορά στη λύπη.
Πρώτη φορά και στη χαρά.
Τη χαρά που έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία…
Ξέρεις.
Αυτή την αιφνιδιαστική.
Αυτή που εκεί που στέκεσαι στη μέση του πουθενά νιώθεις ένα χάδι στα μαλλιά.
Και κάνεις κύκλους γύρω από τον εαυτό σου ψάχνοντας.
Αν είναι κάποιος άλλος γύρω.
Κάποιος κάπου κρυμμένος.
Πίσω από ένα δέντρο ίσως.
Τίποτα όμως.
Κανείς.
Μόνο εσύ.
Και αναρωτιέσαι.
Είναι δυνατόν;
Ήταν για μένα;
Ήταν δικό μου;
Σου φαίνεται απίστευτο.
Και τότε έρχεται και το δεύτερο χάδι.
Κι αρχίζεις σιγά σιγά να νιώθεις.
Να ελπίζεις.
Να πιστεύεις.
Πόσο όμορφο συναίσθημα.
Να νιώθεις πως κάποιος σε πρόσεξε.
Κάποιος σε είδε και όχι απλά σε κοίταξε.
Να νιώθεις πως κάτι έχεις να πάρεις.
Κάτι έχεις να δώσεις.
Και για κάποιον έχει σημασία.
Να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος τελικά.
Πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα.
Διαφορετικοί.
Ξεχωριστοί.
Αλλιώτικοι.
Άνθρωποι σπάνιοι.
Όπως μου είπε μια φίλη.
Που δεν τους συναντάς καθημερινά, μα η δύναμη της ψυχής του σε ελκύει με έναν τρόπο μαγικό.

Ίσως μιλώ για έναν έρωτα.
Ήρεμο μα συνάμα σαρωτικό.
Που σε πλημμυρίζει συναισθήματα.
Κάθε λογής.
Ανέλπιστο μα τόσο πραγματικό ταυτόχρονα.
Που ίσως κιόλας ξέρεις από την αρχή πως είναι καταδικασμένος.
Ήρθε για λίγο.
Ίσα για να σε τονώσει.
Να σου θυμίσει.
Να μην χάνεις την ελπίδα σου.
Να μην πάψεις να ονειρεύεσαι.
Να ξαναθυμηθείς τι αξίζεις.
Είναι όμως τόσο μαγευτικός που δεν μπορείς να μην τον ζήσεις.
Δεν γίνεται να τον αρνηθείς.
Πρέπει να ρουφήξεις βαθιά την κάθε ανάσα του.
Την κάθε στιγμή.
Να πλημμυρίσει το είναι σου από δαυτον.

Ίσως πάλι να μιλώ για έναν φίλο.
Που ούτε φανταζόσουν πότε πως θα τον συναντήσεις.
Που ήρθε στη ζωή σου τόσο απρόσμενα.
Και η μεγαλύτερη έκπληξη;
Μέσα από κάτι που αγαπάς.
Ένας φίλος φαινομενικά τόσο αταίριαστος.
Ίσως όμως και τόσο απόλυτα ίδιος με σένα.
Ένας φίλος μοναχικός.
Διαφορετικός.
Ίσως και φοβισμένος.
Που ψάχνει.
Όπως και συ.
Τη θάλασσα του και τον ουρανό του.
Δεν γίνεται λοιπόν ούτε αυτόν να τον αρνηθείς.
Οφείλεις στον εαυτό σου αλλά και σ’ αυτόν να μοιραστείς μαζί του ό,τι μπορείς.

Είτε λοιπόν μιλώ για έναν έρωτα, είτε για έναν φίλο…
Θέλω να πιστέψω.
Στα θαύματα.
Στην πίστη μου.
Στην ελπίδα.
Στον Θεό μου.

Που μάλλον από ’κει ψηλά με βλέπει και μου στέλνει τα δώρα του.
Γιατί μόνο έτσι έχει την απαιτούμενη αξία και ο έρωτας και ο φίλος.
Σαν δώρα.
Που είχα την τύχη να μου στείλει Εκείνος.
Ή αν σε βολεύει καλύτερα.
Που είχα την τύχη να έρθουν στο δρόμο μου.

Υ.Γ. Και να σου πω ένα μυστικό;
       Αν ακόμη δεν έχουν φανεί, ούτε ο έρωτας αλλά ούτε και ο φίλος.
       Μην ανησυχείς.
       Δεν είσαι απλά έτοιμος ακόμη.
       Όλα θέλουν το χρόνο τους…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Καταήμη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

95 shares

See You In FB