Θα πάψω να σ’ αγαπώ μόνο όταν μου το ζητήσεις

της Χριστίνας Παλακίδου

Κάπου, κάποτε σου είχα πει «Είσαι τέλειος» και τύλιξα τα χέρια μου γύρω από το λαιμό σου για να μυρίσω και να γεμίσω με φιλιά αυτή τη μοναδική γοητεία που αναδύεις.
Είσαι απόλυτος και λιγομίλητος όταν θέλεις, σε σημείο που μοιάζεις ψυχρός. Αλλά δε με πείθεις γιατί ξέρω πως η καρδιά σου είναι μαλακό βούτυρο που έχει τόση ανάγκη από ζεστασιά και τρυφερότητα για να λιώσει. Αυτό άλλωστε είναι που φοβάσαι και προστατεύεις ερμητικά. Γιατί η εξουσία στα λόγια σου είναι ισχυρότατη. Είσαι ένας περήφανος άνδρας που κρατά το κεφάλι του ψηλά και κοιτάζει ευθεία, ξέροντας ακριβώς πώς και ποια πορεία θα ακολουθήσουν τα πράγματα. Είσαι πάντα εκεί για να με κάνεις να προβληματιστώ και να αναθεωρήσω το οτιδήποτε, ενώ με βοηθάς να δω τη ζωή με άλλο μάτι, πιο ουσιαστικό, δίνοντας έμφαση στα μικρά πράγματα που την ομορφαίνουν! Διαθέτεις σπάνια χαρίσματα, και ένα από αυτά είναι αυτή η μοναδική ευκολία που διαθέτεις να είσαι χρήσιμος στους άλλους. Είσαι καλός ακροατής, τόσο, ώστε οι ανάγκες και τα προβλήματα των άλλων να είναι πάνω από τα δικά σου. Είσαι η ψυχή της παρέας, μου αρέσει που δε λες ποτέ όχι στη διασκέδαση, ξέρεις να απολαμβάνεις τις ωραίες στιγμές, και αυτό είναι κάτι που το μεταδίδεις και στους άλλους. Το χιούμορ σου είναι μοναδικό. Και αυτό το ντροπαλό σου βλέμμα, με συγκινεί τόσο κάθε φορά που πλάθω ερωτικά σενάρια για το επόμενο βράδυ που θα περάσουμε μαζί λίγο πριν σε κοιμίσω στην αγκαλιά μου.

Αυτό όμως που δεν αντέχεται είναι η τελειομανία σου σε βαθμό ιδιοτροπίας, αλλά και αυτή η τάση σου να κρίνεις τους πάντες και τα πάντα. Αυτή η έλλειψη κοινωνικότητας ώρες ώρες με κάνουν να πιστεύω ότι μπορείς να φτάσεις στο σημείο να γίνεις πολύ πληκτικός. Αυτή η ορθολογική σου αντίληψη για τα πάντα μου στερεί τη συναισθηματική επικοινωνία που έχω ανάγκη από σένα. «Όταν θέλω εγώ όχι όταν θέλεις εσύ», συνηθίζεις να λες. Πάντα όμως βρίσκεις τρόπους να έλκεις το ενδιαφέρον των γύρω σου. Πόσο μάλλον το δικό μου, αφού γνωρίζω τα κρυφά σου χαρίσματα.

«Τυχερή να ‘σαι κόρη μου, πολύ τυχερή ώστε ν’ ανάψει μέσα σου η φωτιά του έρωτα. Άτυχοι όσοι δεν τη γνώρισαν, δυστυχισμένοι όσοι τρόμαξαν απ’ αυτήν. Μην τη φοβηθείς και προσπαθήσεις να τη σβήσεις, μην την κοιτάς αδρανής να καίει σιγά σιγά. Bοήθα τη να θεριέψει, να σε λαμπαδιάσει, να σε καταφάει, να γίνεις ολοκαύτωμα. Κι όταν πια δε θα έχει τίποτα να καταπιεί και καταπέσει απότομα κι ούτε φως ούτε λάμψη υπάρχουν πια, μα ούτε και στάχτες, εσύ να ‘χεις ζωντανά στη μνήμη όλα όσα βίωνες ενώ καιγόσουν μέχρι να στα διεκδικήσει ο θάνατος…»
Μόνο τότε θα πάψω να σ’ αγαπώ τόσο… Όταν μου το ζητήσεις εσύ. Όταν τα συναισθήματά μου δε θα φωλιάζουν στην καρδιά μου. Όταν θα με σκοτώσει η απογοήτευση και η απέραντη θλίψη. Τότε θα έχω φύγει από κοντά σου, γλυκέ μου πρίγκηπα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

104 shares

See You In FB