Θα φύγω μια μέρα

της Ράνιας

Θα αποχωρήσω σιωπηλά από τα μάτια σου, χωρίς να ξέρεις πως εσένα σκέφτομαι πριν κλείσω το βράδυ το φως και σκεπαστώ μέχρι το λαιμό, μέχρι το κεφάλι, να βρεθώ στον δικό μου αγαθό κόσμο που ούτε ο καπνός από τα τσιγάρα σου δεν μπόρεσε να φτάσει.
Να νιώσω νεράιδες να με παρηγορούν με ένα φλιτζάνι τσάι φράουλα, και όχι ανθρώπους, ανθρώπους Όχι. Μισώ την «ανθρωπολογία» καμία φορά.
Δεν μισώ όμως τίποτε άλλο, γιατί δεν θέλω να μάθω πως είναι να ξαπλώνεις μια ζωή με ένα βάρος μέσα σου, που βυθίζει τα όνειρά σου.
Θα φύγω και δεν θα κλαις, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν ξαγρυπνάς για μένα. Δεν ελπίζεις.
Θα φύγω και μόνο εγώ θα βλέπω ταινίες άρρωστες και με αγάπες που πάνε κατά διαόλου, μπας και παρηγορηθώ, μπας και πω «εγώ δεν έχω τίποτε».
Θα φύγω και δεν θα κλαις. Δεν θα κλαις, έστω για μένα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

119 shares

See You In FB