Θ-έρως

της Χριστίνας Μαζαράκη

Aν μου απαντήσεις γιατί το καλοκαίρι μυρίζει θάνατο,

θα σ’αφήσω να με ποδοπατήσεις.

Γλυκά πάντα.

Όλη μέρα χρώματα και χαμόγελα, για να έχεις να τρως το βράδυ τα σωθικά σου.

Γι αυτό και η δικιά

μου η αυλή είναι σπαρμένη με «αντίο».

Τα καλλιεργώ γιατί είμαι εθισμένος στην εγκατάλειψη.

Έτσι, κάθε αρχή του θέρους έχω δεκάδες «αντίο» να μου τσιμπάνε τα δάχτυλα.

Αλλά σήμερα κάνει καιρό για θ – έρως.

Ίσως επειδή δεν ξέπλυνα το αλάτι και την άμμο από πάνω μου.

Σέρνω άγαρμπα το χέρι μου στο κορμί μου, μήπως θυμηθώ πώς είναι.

Χρόνος και σιωπή.

Νενικήκαμεν.

Τόση σιωπή που ξέχασα τη φωνή μου.

Μου λείπει το κλάμα μου.

Ξέχασα να θυμάμαι.

Έχω αυτό που παρακαλούσα.

Τη λήθη.

Μα τώρα πια δεν έχω σώμα.

Σήμερα έλα να μου λείψεις.

Μπες μέσα μου και χύσε.

ό,τι λήθη σου απέμεινε.

Γρήγορα και τσαπατσούλικα, όπως πάντα.

Όπως με γαμά το ποτέ.

Θέλω μετά να λείπεις, σα να υπήρξες μόνο μέσα στο μυαλό μου.

Και τώρα φύγε.

Νύσταξα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Μαζαράκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

41 shares

See You In FB