Τέλος πια το ανεκπλήρωτο

της Βάσιας Καλαϊτζόγλου

Και αν στις φυγές σου χαμογελώ μην τρομάζεις. Είναι που ξέρω πως εκεί που ψάχνεις φως έχει σκοτάδι. Είναι που ξέρω πως λίγο θα αργήσεις πάλι να φανείς. Όμως σε άφηνα να πετάς.
Ήξερα πως πάντα θα φεύγεις και πάντα θα γυρνάς.
Εκεί που θες να τριγυρνάς, έχει μόνο μαύρο.
Ξημέρωμα Αυγούστου και μια σκιά με πλησιάζει. Φτάνεις!
Λίγο φοβήθηκα. Είχα όμως μάθει. 
Και ήρθες και ορκίστηκες πως ξέρεις και πως υπάρχω μόνο εγώ
Και σε όρισα βασιλιά. 
Φοβήθηκες πως είμαι εγώ που θα αρμενίσω αυτή τη φορά και κλείδωσες το σώμα μου στο δικό σου. 
Και δεθήκαμε ξανά μόνο που τώρα αυτό το «Εμείς» που στην αρχή γλεντούσαμε εκείνο μας χορεύει.
Και εγώ μέσα στον όχλο βλέπω Μόνο εσένα!
Μας τρόμαξε ο έρωτας κι όμως μας νίκησε
Όσο κι αν ήθελες να φύγεις, γυρνούσες. Και όσο κι αν ήθελα να σε μισήσω γι’ αυτό, σ’ αγαπούσα!
Κι αν έτσι είναι οι ήττες, ας μη νικήσω ποτέ!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βάσια Καλαϊτζόγλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

62 shares

See You In FB