Τάση να γεννιέμαι

της Ράνιας

Δεν θα πληγώσω τον εαυτό μου, μου είπε σταθερά ο Γιώργος και έφυγε για το σπίτι του, απέναντι. Όλο εκείνο το βράδυ η λάμπα και τα τζάμια είχαν μια παράξενη διαύγεια. Ο Γιώργος ξεχείλιζε μέσα από εκείνο το δωμάτιο, κι αυτό το καταλάβαινες μια μυρωδιά που έρχεται εντελώς σαν προαίσθημα, σαν να γίνεται κάτι τρομερό κάποια βράδια. Το πρωί δεν βγήκε να πάρει το κουλούρι του. Σαν παντοτινή φίλη του Γιώργου, τού πήγα εγώ το κουλούρι, για να μην ανησυχεί και γι’ αυτό. Ήδη είχε πολλά στο κεφάλι του. Ο Γιώργος δεν ήθελε παρά να προσφέρει. Ήθελε να προσφέρει τέχνη, μέσα στο τεχνοκρατικό του σπίτι. Ήθελε να ζωγραφίζει, και εν τω μεταξύ οι γονείς του γι’ αυτό το λόγο δεν ήθελαν τον Γιώργο. Όλο το βράδυ του έστελνα την ενέργειά μου, αλλά δεν πήγαινα από εκεί. Ήξερα ότι κάτι φρικτό συνέβαινε εκείνη την νύχτα. Ότι κάτι φρικτό είχε ζωγραφίσει, και δεν ήθελα να χαλάσω με τίποτα αυτό το συναίσθημα. Τον βρήκα να κοιμάται με μια τεράστια βούλα πάνω στην μύτη, μαύρη. Του άφησα το κουλούρι και ένα φιλί. Το απόγευμα δεν φάνηκε. Βγήκαμε για λίγο τις επόμενες μέρες και δεν μίλαγε πολύ. Ούτε με κοίταζε. Με είχε στεναχωρήσει πολύ, αλλά δεν ήθελα να του το δείξω. Είχε παραπάνω σημασία ο δικός του χρόνιος πόνος, τώρα, που μάλλον είχε τώρα δηλητηριάσει λίγο παραπάνω την ψυχή του. Προσπάθησα να πω τα απαραίτητα. Όμως δεν ανταποκρινόταν. Μόνο ήρθε μου χτύπησε το τζάμι ένα απόγευμα και μου κόλλησε ένα σημείωμα. «Βάλε ότι πιο όμορφο έχεις, και έλα στην πλατεία στις εννιά». Πήγα, και με οδήγησε σε ένα μουσείο της πόλης. Εκεί είδα ένα «φρικτό» θέαμα. Τη ζωγραφιά του Γιώργου. Ένα δάκρυ κύλησε και ούρλιαξα ότι ήταν ό,τι πιο αληθινό είχα δει.
«Τους το έδειξα, τους άρεσε και ορίστε».
«Ποτέ δεν έχω χαρεί περισσότερο. Δεν θέλω να ξαναγίνεις έτσι». 
«Νομίζω ότι τα μάγια λύθηκαν, και το δηλητήριο τα παράτησε, Άννα».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

12 shares

See You In FB