Ταξιδιάρα ηλιαχτίδα

της Κατερίνας Ζυγουράκη

Μια ηλιαχτίδα μπαίνει από το παράθυρο μου ένα χειμωνιάτικο πρωί. Έκανε τόσο δρόμο για να φτάσει εδώ πέρα και να έρθει να με δει. Είναι η δική μου ηλιαχτίδα, μοναδική για μένα. Δεν θα φωτίσει κανέναν άλλον παρά μόνο εμένα. Και μέχρι να χαθεί και σήμερα ο ήλιος, θα είμαστε μαζί. Θα παίξουμε και θα μου ψιθυρίσει μυστικά. Ώσπου να έρθει η ώρα να κρυφτεί και πάλι στους απογευματινούς τους ίσκιους.

Από πόσα μέρη να πέρασε άραγε η χρυσή μου ηλιαχτίδα μέχρι να φτάσει σε εμένα; Να στριφογύρισε γύρω από βουνοκορφές; Να χοροπήδησε ανάμεσα σε ροζ σύννεφα; Να χόρεψε δίπλα σε δροσοσταλίδες και ουράνια τόξα; Να χαμογέλασε σε ποτάμια; Να βρέθηκε σε λίμνες παγωμένες και απέραντες αμμουδιές; Άραγε να καλημέρισε όσους έπιασαν δουλειά απ’ το ξημέρωμα; Να παιχνίδισε τρυφερά ανάμεσα σε παιδικά μπουκλάκια; Να ζέστανε μια χουζούρα γάτα που κοιμόταν σ’ ένα κήπο;
Πόση σοφία πρέπει να έχει κρυμμένη η ηλιαχτίδα μου! Πόσα πράγματα θα έχει μάθει στα ταξίδια της. Πόσα θαύματα του κόσμου θα έχει δει. Πόλεις και χωριά και δάση και πεδιάδες. Βουνά και θάλασσες. Πόσα σπίτια πρέπει να έχει φωτίσει στο πέρασμα της? Σίγουρα θα έχει γνωρίσει κάθε λογής ανθρώπους. Μικρούς και μεγάλους, χαρούμενους και λυπημένους, φτωχούς και πλούσιους.

Παίζω με την ηλιαχτίδα μου, την κρατώ στα δάχτυλα μου. Χορεύει γύρω τους με χάρη. Την ρωτάω να μου πει τις περιπέτειες της. Μα εκείνη απλά γελά, με γέλιο κρυστάλλινο σαν το νερό και συνεχίζει να παίζει από εδώ και από εκεί. Είναι χρυσή και όσο περνάνε οι ώρες και φτάνει το απόγευμα, παίρνει απόχρωση πορτοκαλιά. Φτάνει η ώρα να φύγει και πάλι μακριά μου.

Τη ζηλεύω τη μικρή μου ηλιαχτίδα. Μακάρι να ήμουν σαν κι αυτήν. Μακάρι να μπορούσα σε μια στιγμή να γυρίσω ολόκληρο τον κόσμο. Εύχομαι να μπορούσε να με πάρει τώρα, στο γυρισμό, μαζί της. Να μπορούσα κι εγώ να ταξιδέψω σε μέρη άγνωστα και τόπους καινούριους. Να γνωρίσω ανθρώπους, να μάθω γλώσσες, να δω τόσα μέρη, πόλεις χώρες. Να είμαι ελεύθερη να ταξιδέψω με τον άνεμο και να χορέψω με τη βροχή και τα σύννεφα.
Τότε ακούω τη μικρή μου ηλιαχτίδα να μου μιλά. Μ’ αποχαιρετά για σήμερα, με την υπόσχεση να ξαναέρθει αύριο γεμάτη καινούριες περιπέτειες. Κι από τότε την περίμενα κάθε μέρα. Γνώρισα πολλές ακόμα λαμπερές ηλιαχτίδες, αλλά η δική μου, η πιο λαμπερή, δεν με ξαναεπισκέφθηκε ποτέ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κατερίνα Ζυγουράκη
by
Previous Post Next Post

Comments

    • Γιώργος
    • 4 Δεκεμβρίου 2017
    Απάντηση

    Τι λατρευτικα που γραφεις αληθεια ειναι υπεροχα αυτα που λες τοσο συναισθημα τοσο ομορφα Μπραβο !!!!

  1. Κατερίνα
    • Κατερίνα
    • 4 Δεκεμβρίου 2017
    Απάντηση

    Θεε μου ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά σας λογια!!! 🙂

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

20 shares

See You In FB