Ταινία μικρού μήκους

του Αντώνη Πουλινάκη

Πάντα σου έλεγα πως φοβάμαι. Φοβάμαι μην τυχόν και ξαναζήσω την απώλεια. Όχι, δε φοβόμουν να μείνω μόνος. Τρόμαζα στην ιδέα μη χάσω εσένα.

Τα στρογγυλά σου μάτια.

Και από τότε όλο κύκλους κάνω και σε συναντώ σε όποια μάτια κοιτάξω.

Αλλά βρήκα τον τρόπο…Δεν ξανασήκωσα κεφάλι. Πάντα περπατάω σκυφτός, ψάχνοντας τα βήματά σου. Λες και αισθανθώ τυχερός και με οδηγήσουν στην παρουσία σου.

Πολλά χιλιόμετρα…Πηγαίνω στα μέρη που μου άνοιγες την ψυχή σου. Στο παγκάκι μας. Στο σκαλοπάτι μας. Στο βράχο μας.

«Δε θέλω να τελειώσει ποτέ αυτό», μου έλεγες, θυμάσαι;

Κι εγώ, ξέροντας την κατάληξη, προσπαθούσα να σε κάνω να αισθανθείς όσα περισσότερα προλάβεις, πριν μας τελειώσει ο χρόνος. Εγώ φταίω ο άμυαλος που δεν πάγωσα το χρόνο αλλά γύρισα αμέσως την κλεψύδρα μας.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που ζήσαμε…

Ένα παιχνίδι με πρόωρο «game over»;

Μια δίωρη…παράσταση για δύο;

Ή ένας τυφώνας που ήρθε μες στη ζωή μας και τα έφερε όλα τούμπα κι ύστερα αποχώρησε;

Φοβάμαι πως όλα μας χαρακτηρίζουν.

Μα από εδώ και στο εξής, έβαλα μυαλό, τέρμα οι ενοικιάσεις. Την επόμενη φορά, θα την αγοράσω την ταινία της ζωής μου…Όσο ακριβά κι αν την πληρώσω.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

39 shares

See You In FB