Τα χρόνια περνούν, μαμά

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Νόμιζα πως ήσουν εσύ. Και συ. Και συ. Νόμιζα πως ήμουν εγώ. Μα δεν ήμουν. Ήμουν ό,τι δεν ήμουν. Κοιμήθηκα ξύπνησα και ήμουν 26. Έτσι ξαφνικά. Πότε ήμουν 4 πότε 10 πότε 18. Σαν χθες 20. Δεν ένιωθα τα χρόνια πάνω μου μόνο τη μελαγχολία. Ξέρεις, αυτή που τα γενέθλια πάντα έχουν. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες είναι απλά με θύμησες και υπενθυμίσεις. Αυτών που είσαι, πιότερο όμως αυτών που δεν είσαι, όσων βρήκες μα κι όσων έχασες, αυτά που σου υποσχέθηκες και κάπου στη διαδρομή ξέχασες, εκείνα που σου χρωστάς λοιπόν απ’ όταν ξεκίνησες, αυτά που σου στέρησες. Σε φόρτωσες με ταμπέλες και ρόλους αυτών που ήθελαν αλλά κι αυτών που εσύ νόμιζες πως ήθελες να γίνεις. Δεν έγινες τίποτα από αυτά και χάθηκες πιο πολύ. Μπορεί να είσαι αταίριαστος ανένταχτος διαφορετικός. Μπορεί να μην ανήκεις κάπου. Να μείνεις μόνος. Αλλά έχει κάτι από σένα. Κάτι δικό σου, αυτό το όσο πιο κοντά στο εγώ σου. Αλλά αλλάζεις συνεχώς. Εξελίσσεσαι, γίνεσαι καλύτερος, σε μαθαίνεις. Σε ψάχνεις. Κι όσο αυτό γίνεται αλλάζουν και τα θέλω σου, γι’ αυτό δεν μπορείς να μείνεις. Όσο μεγαλώνεις όσο βλέπεις όσο ζεις, σε μαθαίνεις καλύτερα. Σε πονάς περισσότερο. Κι όσο γίνεται αυτό, θες πιο πολλά, δίνεις, πιο ακριβά, αφήνεσαι λιγότερο γιατί είσαι πιο διστακτικός επιφυλακτικός καχύποπτος, ενθουσιάζεσαι σπάνια ή καθόλου. Ζητάς περισσότερα φεύγεις πιο εύκολα πιο γρήγορα, δίνεις πιο δύσκολα, πιο αργά. Τα πόδια σου δεν πατούν πια στη γη αλλά λίγο πιο πάνω λες και είναι έτοιμα να φύγουν. Μηχανές ανοιχτές έτοιμες για αναχώρηση ανά πάσα στιγμή. Μη φοβάσαι να σε βρεις, να φύγεις για να σε ψάξεις να φοβάσαι δίπλα τους να σε χάσεις. Kι όσο τα χρόνια περνούν και λένε πως μεγαλώνω, με όσους είναι εκεί θα ανταμώνω. Φέτος θα κάνω ό,τι με γεμίζει περισσότερο, θα ακούω λιγότερο και θα ‘μαι εκεί σε όσους ήταν και δεν ήμουν. Σε αυτούς που πιστεύω ότι αξίζει. Συγγνώμη, πρέπει να κοιτάξω εμένα περισσότερο. Αρκετά έχασα τη ζωή μου να ασχολούμαι με τις δικές σας. Κι αν με ρωτάτε, θαρρώ πως μόνη δε θα μείνω. Κανείς δε μένει. Κι αν ναι, δε θα ‘χω συμβιβαστεί όσο εσείς αγαπητοί.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Comments

    • ΑΘΑΝΑΣΙΑ Κατσαντωνη
    • 10 Οκτωβρίου 2017
    Απάντηση

    Κάθε φορά που σε διαβάζω νιώθω πως οι σκέψεις μας εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

241 shares

See You In FB